sobota, 26 kwietnia 2014

8. Forget about me.

Katy



Wytarłam powoli swoje łzy i ostatni raz jeszcze spojrzałam w lustro. W ciągu tych dwóch dni wszystko się tak zmieniło. Czułam się taka słaba, nie chciałam udawać. Patrząc dalej na swoje odbicie nie widziałam już tej samej Katy. Nie widziałam już tej uśmiechniętej dziewczyny. Ciągle myślałam o tej kobiecie z imprezy. Nie mogłam jej pomóc, nie jestem pewna nawet czy żyje. Jak mogłam być tak naiwna, przecież to oczywiste, że nie ma na świecie chłopaka, jakiego grał Justin.
 Wszyscy są jak Matt. To jest popieprzone, nie chcę takiego życia. 
Ściągnęłam swoje ciuchy i wrzuciłam je do prania, co z tego, że miałam je na sobie jakieś 20 minut. Weszłam do wanny i trochę się przy tym zrelaksowałam. Zawsze gorąca kąpiel dobrze na mnie działała.  Niestety nie teraz. Moje łzy zmieszały się z wodą i w łazience rozniósł się mój cichy płacz. Kilka razy pociągnęłam nosem i pomyślałam co zrobić ze swoimi rzeczami. Mam u tego dupka telefon, ciuchy i co najgorsze kluczyki do samochodu. Rodzice powinni wrócić jakoś za dwa dni, a ja muszę się tak ogarnąć, żeby nic się nie domyślili. Czuję się z tym źle, że będę musiała udawać przed nimi silną, że nic się nie stało. Tak naprawdę to zawaliło się moje życie. Będę teraz jeszcze mniej ufać ludziom i będę myśleć o tej dziewczynie. O tym, że nie wiem nawet czy ona jeszcze oddycha. Jestem bezsilna i beznadziejna. Kiedyś byłam szczęśliwa, ale wszystko zaczęło się walić jak w moim życiu pojawił się Matt. Teraz to już zawaliło się całkowicie. Idiotka ze mnie, zawsze jak byłam mała marzyłam o miłości jak w bajcie. Nabrałam na swoje dłonie szampon i okrężnymi ruchami myłam swoją głowę. Włosy przeczesywałam już dzięki odżywce i na koniec użyłam czekoladowego żelu. Cholera, pieprzony Justin. Znam go tą cholerną noc, a go polubiłam. Był taki kochany. Nigdy nie pomyślałam, że spotka mnie coś takiego, on cały czas kłamał, udawał, on to wszystko sobie ustalił. Ja pierdole. 
Gromadziła się we mnie coraz większa złość, którą przykrywał trochę ból i żal. Czułam się oszukana i potraktowana jak największe gówno. Na swoich policzkach miałam siniaki po łapach tych kolesi. Nie mogłam na siebie patrzeć, ja po prostu źle czułam się we własnym ciele. To okropne uczucie, to tak w sumie jakbym była brudna i nie mogła się tego brudu pozbyć. Nienawidziłam go za to, że pozwolił mnie skrzywdzić, bo zaufałam mu i pojechałam do niego. Kurwa, Katy przestań już tak o tym myśleć.
Jakoś o 15 w południe będę musiała dostać się do tego idioty po swoje rzeczy. Nie wiem czego mam się spodziewać. Boję się go. Nigdy nie czułam się tak słabo jeśli chodzi o moją psychikę. Chciałam cały czas płakać i nie widziałam w niczym sensu. To chore. 
Spłukałam letnią wodą szampon oraz odżywkę i sięgnęłam po ręcznik. Stanęłam na podłodze przy czym wytarłam się szybko. Ostatni raz spojrzałam w lustro i dokładniej przypatrzyłam się siniakom. Przecież one mi nie zejdą do przyjazdu rodziców, co ja im powiem? 
Wyszłam z łazienki i wyciągnęłam bieliznę. Megan to najcudowniejsza osoba jaką znam. Zawsze jest przy mnie i wiem, że mnie naprawdę kocha. Słyszałam, że tam na dole w kuchni szykowała już talerze, więc szybko wyciągnęłam czarne rurki, białą podkoszulkę i jeansową koszule. Ubrałam się i zbiegłam na dół. Na schodach już poczułam cudowny zapach kawy.
-Jak tam, słonko? Lepiej trochę?-spytała z delikatnym uśmiechem dziewczyna.
-Tak, dziękuje. Co będziemy jadły?- odsunęłam jedno krzesło od blatu i rozsiadłam się wygodnie. 
Dziewczyna podała mi talerz z kanapkami, a obok położyła kawę, którą tak bardzo potrzebowałam.
-Aww, dziękuje.- mruknęłam i uśmiechnęłam się blado.
-Co masz zamiar teraz zrobić?- odparła i zabrała się za jedzenie. 
-Mam u niego ciuchy, telefon i kluczyki od auta, które stoi tam gdzie była impreza.
-Ja pierdole, co teraz? Nie boisz się, że tego nie odzyskasz?- spytała i niecierpliwie czekała na moją odpowiedz, najwidoczniej sama była tym wszystkim zdenerwowana.
-Nie zabierze mi tego, widziałam jego minę na tamtym magazynie i w sumie chyba dodatkowe problemy są mu zbędne. -odpowiedziałam i wzięłam łyk napoju.
-To dzisiaj do niego pojedziemy i ja to załatwię.- powiedziała pewnie Megan.
-Nie. Ty udajesz, że nic nie wiesz i nikt nie może wiedzieć, że Ci powiedziałam, ja to muszę załatwić.- odpowiedziałam.
-Dobrze, ale Cię zawiozę. Znasz w ogóle adres?- spytała mnie poprawiając przy tym swoje włosy.
-Nie mam, daj mi swój telefon.- powiedziałam i wyciągnęłam rękę w stronę przyjaciółki. Ona od razu podała mi swojego iphona i czekała na to co zrobię dalej. Wybrałam swój numer w jej kontaktach i przyłożyłam telefon do ucha. Miałam nadzieję, że ten frajer to odbierze. Po kilku sygnałach usłyszałam męski głos. Od razu wiedziałam z kim rozmawiam.
-Halo?- spytał zdezorientowany Justin. 
-Podaj mi swój adres w sms'ie, zaraz będę po swoje rzeczy.- powiedziałam i starałam się być spokojna. Nie czekałam nawet na jego odpowiedź, po prostu się rozłączyłam i oddałam Megan telefon. 
-Co powiedział?- spytała z ciekawości. 
-A co miał powiedzieć? Nie dałam mu nawet czasu na odpowiedź, on musi oddać mi te rzeczy.- odpowiedziałam przyjaciółce i wzięłam ostatni kęs kanapki.
-Nie wydaje mi się, że to będzie takie pros...-zaczęła mówić, ale przerwał jej sygnał przychodzącego sms'a. Od razu spojrzałyśmy na wyświetlacz. Był on wysłany z mojego telefonu.
-Mówiłam?- parsknęłam ironicznym śmiechem i uśmiechnęłam się z satysfakcją.
-Nie wierzę, że to będzie takie proste.- parsknęła również.
-Zobaczymy. Idę się malować, dzięki za śniadanie.- pocałowałam Megan słodko w policzek i ruszyłam w stronę schodów. Usłyszałam jej tylko urocze mruknięcie. 
W pokoju znalazłam swoją jakąś kosmetyczkę, w której miałam podstawowe kosmetyki. Fluid, korektor, puder i tusz do rzęs. Ruszyłam do łazienki i nałożyłam od razu po kremie małą ilość podkładu. Następnie na swoje niedoskonałości dałam trochę korektoru i rzęsy pomalowałam pogrubiającym tuszem. Siniaki były dalej bardzo widoczne na mojej twarzy. 
-Meeegan, masz jakiś błyszczyk?!- krzyknęłam głośno, żeby dziewczyna mnie usłyszała z dołu. Po kilku sekundach usłyszałam, że ktoś idzie po schodach.
-Proszę.- podała mi błyszczyk i się uśmiechnęła zadziornie. 
-Dzięki, mam suszyć włosy czy iść w kucyku?- spytałam.
-Przeczesz je tylko, same Ci zaraz wyschną, bo jest ciepło.- odpowiedziała i ruszyła w kierunku wyjścia.
Zrobiłam tak jak powiedziała i zostawiłam swoje długie włosy rozpuszczone. Usta pomalowałam truskawkowym błyszczykiem, który dał lekki połysk. Przeglądnęłam się ostatni raz i zeszłam na dół. Westchnęłam głośno na samą myśl, że muszę się z nim spotkać. 
Z szafy przy drzwiach wyjściowych wyciągnęłam bordowe conversy. 
-Nienawidzę ubierać tych butów, ugh.-warknęłam na co dziewczyna od razu zachichotała. 
-Powtarzasz to za każdym razem jak je ubierasz.- parsknęła.
-Bo tak jest.- również się zaśmiałam i szłyśmy już chodnikiem w stronę jej samochodu. 
Wsiadłam, zapięłam pasy i nerwowo przejechałam ręką po włosach.
-Denerwujesz się, co?- spytała i spojrzała na mnie z takim przyjaznym wyrazem twarzy. Cholera była przy mnie nawet w najgorszych dla mnie chwilach. Nie wiem czym sobie zasłużyłam na taką przyjaciółkę. 
-Nie wiem jak on się zachowa.-odpowiedziałam i spuściłam głowę w dół.
-Zawsze mogę tam pójść z Tobą, pamiętaj.-odparła i kierowała się za adresem wprowadzonym w nawigację. 
-Megan, mówiłam Ci już, że nie będę Cię w to mieszać, okej?- spojrzałam przez okno.
-Okej, ale wiesz, że się po prostu martwię? Stanę gdzieś w pobliżu tak, żeby mnie nie widział.-skręciła i trochę przyśpieszyła. Wiedziałam, że dosłownie za kilka minut go zobaczę, że będę się bała. Nie wiem sama na czym stoję, nie wiem kim ten chłopak jest, ale wiem jedno. Justin, z którym się śmiałam i jadłam naleśniki to nie jest Justin, który stał z tymi facetami. To na pewno.(...)

Po kilku minutach dojechałyśmy na miejsce i Megan zaparkowała z 30 metrów od jego domu. Poznawałam już ten teren i wiedziałam gdzie mam iść.
-Dasz sobie radę?-spytała tym swoim opiekuńczym głosem.
-Tak, nie martw się. Zaraz wracam.-odparłam i wysiadłam z samochodu. 
Szłam pewna tego, co robię. Wiedziałam, że to tylko zajmie nam chwilę, ale i tak się bałam. Wyglądałam dobrze i to dodawało mi pewności siebie. Czym bliżej byłam jego domu tym bardziej nogi się pode mną uginały. Serce biło mi szybko i oddech stał się nierówny. Głęboko westchnęłam i zbliżyłam się do drzwi. Przeczesałam włosy po czym zapukałam i spuściłam nerwowo głowę w dół. Słyszałam czyjeś kroki, więc wiedziałam, że Justin zbliża się już do drzwi. Miałam wrażenie, że moja warga zaraz się wykrwawi od tego przegryzania. Stanęłam udając obojętną i pewną siebie. Włosy miałam zarzucone na jedną stronę, a cały ciężar ciała oparłam na prawej nodze. Szczerze nie wiedziałam w ogóle czego mam się spodziewać. Zamek się przekręcił i drzwi otworzyły się powoli i tak jakoś niepewnie. Chłopak ukazał się w nich i wyglądał całkiem inaczej niż w tym magazynie, zdecydowanie. 
-Wejdź.-wychrypiał.
-Nie będę wchodzić. Daj mi moje rzeczy i to tyle.-powiedziałam stanowczo i rozejrzałam się na boki.
-Poczekaj.-powiedział i poszedł w głąb domu.
Serce dalej biło mi w nienaturalnym rytmie, tak strasznie chciałam, żeby powiedział, że to wszystko to żart. Że on naprawdę jest taki szczery i zabawny. Niestety, to tylko marzenia w mojej głowie, tego nigdy nie będzie.
Chłopak po kilku minutach wrócił i podał mi wszystkie rzeczy. Telefon był cały, kluczyki były, ciuchy i torebka tak samo. Na szczęście.
Obróciłam się nie pięcie i bez słowa poszłam w kierunku bramki. Zatrzymało mnie to, że Justin złapał mnie za rękę.
-Poczekaj, proszę.-szepnął spokojnie. 
-Nie jesteś wart tego, żebym czekała.-warknęłam i wyrwałam swoją rękę kierując się dalej w stronę bramki. Całe szczęście dał mi już spokój. To było dziwne uczucie stać przed nim. Czułam się tak źle z tym wszystkim, tłumaczyłam sobie, że on jest zły i nic nie warty. Ale w głowie dalej miałam to, że rozśmieszał mnie tak jak nikt inny nie potrafił. 
Katy, nie znasz go i on jest jakimś pieprzonym bandytą czy chuj wie kim, daruj sobie. Wypuściłam głośno powietrze i szłam w kierunku, Megan. 
Szybko wsiadłam i zapięłam pas.
-I jak było?- spytała zaciekawiona i zdenerwowana.
-A jak mogło być?-spytałam wrednym tonem.
-Masz rację, głupie pytanie.-odpowiedziała i zawróciła.
Teraz chciałam już być tylko w domu i w swoim łóżku. Cieszyłam się, że Megan ze mną zostanie, ale z drugiej strony chciałam być sama. To wszystko było dla mnie dziwne.
Wiedziałam jedno. Musiałam zapomnieć.



___________________________________________________________________________________


Cześć!
 Z góry chcę podziękować za wszystkie miłe słowa na twitterze i za taką motywacje, 
jesteście strasznie kochani :)
Mamy krótki rozdział, a na blogu jest już jakieś 1,200 wyświetleń!
Dziękuje, dziękuje, dziękuje!
kocham was





środa, 23 kwietnia 2014

7. Soon.

Katy




Patrzyłam mu prosto w oczy i po moich policzkach spływały coraz szybciej słone łzy. Oddychałam nierówno i serce biło mi w nienaturalnym rytmie. Byłam wściekła, smutna, zawiedziona, ale przy tych wszystkich emocjach jakby szczęśliwa? Szczęśliwa, że widzę, że on jest cały i zdrowy? To było chore, mimo, że on mnie tutaj przywiózł i naraził na to wszystko, ja dalej się cieszyłam, że nic mu nie jest. Spuściłam głowę i spojrzałam na swoje vansy, po których spływa moja łza. Wzięłam głęboki wdech i podniosłam głowę do góry. Widziałam, że chłopak na mnie patrzył, ale zdecydowałam, że będę grała silną.
-Mogę już stąd wyjść? Myślę, że wszystko sobie wyjaśniliśmy.- powiedziałam i spokojnie wstałam.
-To już ja zdecyduję czy stąd wyjdziesz.- uśmiechał się obleśnie jeden brunet.
Spojrzałam na niego i od razu później na Justina. Chłopak patrzył w ziemię z zaciśniętą mocno szczęką. 
-Tak? No dobrze, więc co robimy?- spytałam grając przy tym dalej niegrzeczną dziewczynkę, która jest w cholerę pewna siebie.
-Kurwa, Mike nie mam ochoty jej tu trzymać, wkurwia mnie.- powiedział jakiś facet, ignorując to, że jestem w tym samym pomieszczeniu.
-To z nią coś zrób, ja nie mam zamiaru uciekać przed psami.
-Powiedziałam już, że nie pójdę na żadną policję, bo mnie to nie obchodzi i na tej imprezie było za dużo narkotyków.- wtrąciłam się.
W tym momencie ten facet zrobił mi coś, co jeszcze bardziej mnie osłabiło, nie chciałam już dłużej grać. Rozpłakałam się na dobre przez jego mocne uderzenie w twarz. Schowałam buzie szybko w dłoniach i zakryłam ją włosami. Płakałam i miałam coraz mniej cierpliwości. Po prostu nie wytrzymałam. Nie dałam rady trzymać w sobie, że Justin mnie nie zawiódł. Podniosłam spokojnie głowę i zauważyłam, że mężczyzna się ode mnie odsunął. Zrobiłam kilka kroków w tył i spojrzałam z pogardą i żalem na Justina.
-Zadowolony jesteś? Gratuluję, pewnie nie jedną nabierasz na takie kolację.-powiedziałam i patrzyłam mu prosto w oczy. Rękę z obolałego policzka schowałam do kieszeni i w tym momencie chłopakowi aż zbladła twarz. Zdałam sobie sprawę, że pewnie mam siniaka i wcale się nie dziwie. Ten facet uderzył mnie z taką siłą, że dziwiłam się sama sobie, że ustałam na nogach.
-Co? Teraz kurwa nic nie powiesz?- warknęłam, już coraz bardziej zirytowana milczeniem chłopaka.
-Katy, to nie jest tak, ja n...-odpowiedział Justin, ale przerwał mu ten cały Mike.
-Aww, jak słodko, a teraz zabieraj ją, bo już nie mogę patrzeć na tą żałosną szopkę.- odparł i wskazał na mnie. Nie miałam pojęcia, o co im kurwa chodziło, przecież wcześniej mnie rozwiązali i już miało być dobrze. To wszystko jest popieprzone. Ten sam blondyn znów przerzucił mnie przez swoje ramię, a ja jęknęłam cicho z bólu. Po kilku krokach chłopak się zatrzymał. Ruszyłam głową w drugą stronę, żeby zobaczyć co się dzieje. Przed nami stał Justin z założonymi rękami.
-Powiedziała wam, że nic nikomu nie powie, więc dajmy jej pieprzony spokój.- odezwał się Jus.
-A ty kurwa co? Nie będziesz ustalał, co robimy.- warknął blondyn.
-Kurwa, a czego chcesz? Nie wolisz jej teraz puścić, żeby już stąd spierdalała? Ja mam jej dosyć i kurwa nie chcę jej na magazynie.-powiedział groźnym tonem głosy, którego nie znałam i poczułam nieprzyjemny dreszcz.
-Chłopaki, Bieber dobrze mówi, potem kurwa będą jeszcze większe kłopoty.-wtrącił się jeden z ciemnymi włosami.
Gdzieś już słyszałam to nazwisko, ale nie mogłam sobie przypomnieć w ogóle gdzie.
-Dobra, nie będę się bawić w to gówno.-groźnie warknął chłopak, który mnie trzymał i zrzucił mnie na ziemie. Ledwo, co utrzymałam się na nogach, bo dosłownie wszystko mnie bolało. Justin złapał mnie za biodra, żeby mnie podtrzymać.
-Spierdalaj.- powiedziałam wrednym tonem głosu i zrzuciłam jego ręce.
-Jak ta mała się rzuca.-zaśmiał się blondyn.-Z wielką chęcią bym spędził z Tobą noc w moim łóżku, mała.- obleśnie mruknął mi do ucha. Wszyscy się zaczęli śmiać i przybijać mu pięteczki. Tylko Justina pięści i szczęka się zacisnęły. W głowie ciągle miałam jego słowa, że ma mnie dość.
-Spadam stąd.- powiedziałam i wyminęłam Justina otwierając drzwi.
-Pamiętaj, żeby milczeć, bo pożałujesz, suko.-krzyknął jeden z nich za mną.
-Nie bój się o to.-odgryzłam mu się i pokierowałam szybkim krokiem wzdłuż korytarza.
Szłam bardzo szybko szukając jakiegoś wyjścia. Płakałam cicho, bo naprawdę już nie miałam siły udawać przed samą sobą, że dam radę. Przyśpieszyłam trochę i w końcu znalazłam duże drzwi z napisem 'wyjście'. Popchnęłam je mocno i od razu ciepłe powietrze otuliło moją skórę. Zaczęłam szukać telefonu, ale uświadomiłam sobie, że pewnie został on u Justina tak jak moje inne rzeczy. Byłam w jego dresach i na dodatek nie wiedziałam gdzie jestem.
-Cholera..-powiedziałam cicho pod nosem. Zaczęłam się rozglądać za jakąś restauracją, żebym mogła skorzystać z telefonu. Przeszłam kawałek drogi i w końcu znalazłam macdonald'a. Kiedy chciałam już wejść uświadomiłam sobie, że nie mam nawet pieniędzy na tą jedną rozmowę. Nerwowo przejechałam ręką po włosach. Czułam się źle w tych ciuchach, bo wiedziałam, że były jego. Poszłam za restaurację i zobaczyłam tam jakiegoś młodego chłopaka. Palił fajkę i wyglądał na pracownika, więc podeszłam, bo pewnie miał przerwę. Chłopak zauważył, że idę w jego stronę i uśmiechnął się nieśmiało. Zlustrował mnie wzrokiem, pewnie nie codziennie się widuje dziewczynę w męskich ciuchach. 
-Cześć, mam pytanie. Czy mogłabym skorzystać z twojego telefonu?- spytałam i uśmiechnęłam się przy tym.
-Hej, pewnie, że tak.- chłopak odwzajemnił uśmiech i wyciągnął telefon z kieszeni.-Proszę.-dodał.
Wzięłam telefon i wpisałam numer do Megan. Cały czas zerkałam nerwowo na chłopaka. Przyglądał mi się uważnie i wyglądał na trochę zdziwionego. Czekałam teraz na sygnał.
-Megan? Posłuchaj, tutaj Katy. Masz teraz czas i mogłabyś po mnie gdzieś podjechać?- spytałam przyjaciółki przez telefon.
-Katy? Cześć, od kogo dzwonisz? Tak mogę przyjechać, podaj adres w sms'ie.-odpowiedziała.
-Dobra, już wysyłam i potem Ci wszystko wyjaśnię.-szybko powiedziałam i się rozłączyłam.
Podałam chłopakowi telefon i dopiero teraz zauważyłam, że jest bardzo przystojny.
-Możesz wysłać na ten numer dokładny adres?-spytałam grzecznie.
-Pewnie, już wysyłam.-odpowiedział i puścił mi oczko, co mnie rozśmieszyło.
Schował telefon i staliśmy tak chwilę w ciszy.
-Impreza?-spytał i zaśmiał się.
-Można tak powiedzieć.-odwzajemniłam gest i spuściłam wzrok na swoje buty.
-Justin.-uśmiechnął się i podał mi rękę. Przeżyje wszystko, ale dlaczego Justin? Ugh.
-Katy.-uścisnęłam jego dłoń.
-Posłuchaj, Katy..wiem, że może nie mogę pytać, ale co to za siniaki na twarzy?-nieśmiało na mnie spojrzał i bardziej przyjrzał się mojej twarzy.
-To nic takiego, wiesz bardzo przepraszam, ale nie chcę o tym rozmawiać.-odparłam i rozglądnęłam się za autem przyjaciółki, bo robiło się niezręcznie. 
-Przepraszam, masz rację.-powiedział i naszą rozmowę przerwał jego telefon. Dzięki Ci Boże!
Wyciągnął iPhone'a i podał mi go.
-To chyba do Ciebie- uśmiechnął się blado, najwidoczniej skrępowany naszą rozmową.
Wzięłam telefon i przeciągnęłam palcem po zielonej słuchawce.
-Gdzie jesteś?- spytałam.
-Stoję już pod macdonald'em. A ty gdzie jesteś?
-Już idę.
Rozłączyłam się i oddałam chłopakowi telefon po czym podeszłam i delikatnie go przytuliłam, co szybko odwzajemnił.
-Dziękuje, Justin, że dałeś mi zadzwonić i w ogóle.-uśmiechnęłam się i zrobiłam kilka kroków do tyłu.
-Nie ma sprawy, mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś zobaczymy, Katy.
-Na pewno.-powiedziałam i obróciłam się na pięcie idąc w stronę wejścia do restauracji. Szłam dosłownie chwilę i już z daleka rozpoznałam srebrne audi, Megan.
Wsiadając do samochodu spuściłam głowę w dół, bo bałam się reakcji swojej najlepszej przyjaciółki na te siniaki.
-Cześć, Katy!- powiedziała energicznie dziewczyna i odpaliła silnik.
-Cześć, jak tam?-odpowiedziałam dalej z głową trochę w dół. Nie miałam w ogóle siły, żeby z kimś o tym rozmawiać, byłam wykończona psychicznie. Jedyne co chciałam to iść do swojego łóżka.
-Co tam ro....Kurwa mać, Katy! Co Ci się stało? Kogo to ciuchy?- krzyknęła po tym jak na mnie spojrzała i ledwo zatrzymała pojazd na przejściu dla pieszych.
-To nic takiego, proszę zawieź mnie do domu..-odparłam ze smutkiem.
-Katy, wiesz, że tego tak nie zostawię, mów mi proszę, co się stało.
-Megan, dobrze, ale teraz dojedźmy spokojnie do mojego domu i potem wszystko Ci opowiem.-powiedziałam i zmęczona oparłam głowę o szybę. Myślałam o wszystkim, bałam się tego, co będzie dalej. Musiałam odzyskać swoje rzeczy od Justina. Do cholery moje auto jest tam pod tym domem, a kluczyki są u niego. Zajebiście.(...)



-Katy, wytłumacz mi to wszystko.-zaczęła dziewczyna i usiadła wygodnie na moim łóżku.
-Pamiętasz tego chłopaka, co zabrał ode mnie tego kolesia na imprezie?- spytałam i ściągnęłam z siebie ciuchy Justina. Nie wstydziłam się Megan, jesteśmy przyjaciółkami od dawna.
-No tak i co z nim?- jej wyraz twarzy zmieniał się coraz bardziej. Widziałam po niej, że jest strasznie zdenerwowana.
-Wtedy pobiegłam zobaczyć, co się dzieje na tej imprezie. Zatrzymałam się i zobaczyłam mężczyzn, którzy zdecydowanie nie są w naszym wieku. Oni dziewczynę i przywiązali do krzesła, ale to chyba już wiesz.
-No tak, mów dalej.-zmieniła pozę i obserwowała mnie uważnie.
-Ci mężczyźni mnie zobaczyli, ruszyli w moim kierunku, więc zaczęłam uciekać. Za ramię pociągnął mnie ten chłopak, Justin. Schował mnie przed nimi i potem uciekliśmy do niego do domu. Oni mnie szukali, bo myśleli, że widziałam coś więcej. Zasnęłam u Justina i obudziłam się w magazynie, przywiązana do czegoś.-skończyłam i spojrzałam na dziewczynę, żeby zobaczyć czy jeszcze nadąża.
-Boże, żartujesz? Katy i co dalej?!- krzyknęła z przerażoną miną jak nigdy.
-Zabrali mnie do innego pomieszczenia, zasnęłam i obudziłam się już na krześle dalej związana. Stali przede mną i przyglądali się mi. Powiedziałam im, że prawie nic nie widziałam, ale kilka razy mnie uderzyli. Kiedy już mnie rozwiązali i chcieli puścić, bo przekonałam ich, że nie pójdę na policję..to wszedł Justin.- powiedziałam i ubrana w inne ciuchy usiadłam obok niej.
-Katy, ja nic nie rozumiem, zabrał Cie do siebie, żeby potem im Cię oddać? To jest ten sam chłopak, co miał ze sobą wcześniej broń?-spytała i patrzyła na mnie z takim przerażeniem.
-Tak to ten sam chłopak, ale co ja miałam zrobić? Myślałam, że mnie chcę uratować.-odparłam i pojedyncza łza spłynęła po moim policzku. Dziewczyna od razu zareagowała i przytuliła mnie mocno. Pocierała uspokajająco moje plecy i mówiła, że będzie dobrze. Tego mi było właśnie trzeba.
-Spokojnie, pójdziemy na policję i złapiemy tych drani.-powiedziała i przytuliła mnie jeszcze mocniej.
-Megan, nie rozumiesz, że ja muszę zapomnieć? Nie możemy pójść na policję, nie możesz nikomu tego powiedzieć.- popatrzyłam na nią i po jej minię mogłam wywnioskować, że nie jest zadowolona z mojej decyzji.
-Rozumiem, weź sobie gorącą kąpiel, a ja zostanę dzisiaj z Tobą na noc.-podniosła się na łóżku i szła w stronę drzwi.
-Dobra, ale czekaj, gdzie teraz idziesz?- spytałam ze zdezorientowaną miną.
-Idę zrobić Ci coś do jedzenia, głuptasie. Przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć- odpowiedziała i szczerze się do mnie uśmiechnęła.
-Dziękuje.- odwzajemniłam gest i ruszyłam w stronę łazienki. Nie wiem po co się ubierałam jak i tak wezmę teraz kąpiel, ale okej. Spojrzałam na zegarek i była jakoś 12:30. Odkręciłam wodę i spojrzałam kilka razy w lustro. Łzy spływały mi szybko po obolałych policzkach.
-Wiedziałam, że nie istnieje chłopak, który będzie dobry, wiedziałam..-szepnęłam sama do siebie i weszłam do gorącej wody rozluźniając się przy tym.

___________________________________________________________________________________


Wiem, wiem, że jest nudny, ale następne postaram się, żeby były ciekawsze. 
Jeśli czytasz to proszę skomentuj albo napisz do mnie na tt: purpleslivka
to mnie zmotywuje :)





poniedziałek, 21 kwietnia 2014

6. Where are you?

Katy




Obudziłam się, bo czułam, że jest mi okropnie zimno i jestem cała obolała. Powoli otwierałam oczy i jedyne co zobaczyłam to światło wydobywające się najprawdopodobniej zza drzwi. Uświadomiłam sobie, że nie jestem już w łóżku Justina, tylko leżę na ziemi przywiązana rękami do czegoś. Podniosłam się gwałtownie z ziemi i rozglądnęłam się po ciemnym pokoju. Byłam przerażona, nie wiedziałam, co się w ogóle dzieje. Dreszcze przeszły mnie na myśl o zeszłej nocy, to wszystko do mnie wróciło z podwójną siłą.
-Justin?- szepnęłam cicho i poczułam łzy zbierające się w kącikach moich oczu.
-Justin, gdzie jesteś, co się dzieje?- szepnęłam ponownie, ale niestety na marne.
Biłam się ze swoimi myślami. Czułam, że całkowicie odleciałam w ciemne strony mojej głowy. Zaczęłam się zastanawiać gdzie mogę być i czy Justinowi nic nie jest. Co jeśli Ci ludzie, co mnie tu trzymają włamali się do domu, bo wiedzieli, że on mnie ukrywa u siebie? Wyrzuty sumienia wzięły nade mną całkowitą górę i zapłakałam cicho. Mogłam uciec sama, mogłam nalegać, żeby zawiózł mnie do mojego domu... Naraziłam go na niebezpieczeństwo, co jeśli oni go skrzywdzili? W końcu mnie zabrał do siebie, a oni mnie szukali. Byłam dla nich zagrożeniem, bo widziałam co robili tej dziewczynie. Powoli miałam trudność z oddychaniem, więc postanowiłam się uspokoić i wzięłam kilka głębokich wdechów. Na moim ciele musiało być kilka zadrapań, bo prawie wszystko mnie szczypało. Głowa mi pulsowała z bólu, a do tego jeszcze intensywnie o wszystkim zaczęłam myśleć. Próbowałam przypomnieć sobie dokładnie wszystkie zdarzenia z wczoraj. Pamiętałam dobrze, że zjedliśmy razem kolację i poprosiłam, żeby się obok mnie położył. Dalej już nic nie pamiętam. Ta cholerna pustka, to okropne. Strach sparaliżował całe moje ciało, ponieważ usłyszałam kroki. Automatycznie usiadłam i cicho syknęłam przez sznury na swoich nadgarstkach. Drzwi powoli zaczęły się otwierać, a ja od razu zmrużyłam oczy przez mocne światło. Przede mną ukazały się sylwetki mężczyzn dobrze zbudowanych. W głowie układałam sobie już najmroczniejsze scenariusze. Serce biło mi tak szybko i głośno, że pewnie oni je słyszeli.
-Jack, zabieraj ją.- wychrypiał stanowczo mężczyzna.
Jakiś koleś szybko i gwałtownie do mnie podszedł. Złapał mnie za włosy i pociągnął w tył przyklejając mi przy tym taśmę na usta. Jęknęłam z bólu i kilka słonych łez spłynęło po moich policzkach. Facet przeciął sznur jakimś nożem i posłał mi taki ironiczny uśmieszek, który przyprawił mnie o dreszcz. Pociągnął mnie za nadgarstek w górę, a ja ledwo ustałam na nogach. Położył swoje obleśne ręce na mnie i przerzucił mnie przez swoje ramię. Obrócił się w stronę drzwi i ruszył za mężczyznami. Szliśmy tak przez korytarz najprawdopodobniej jakiegoś magazynu. Łzy niekontrolowanie uwalniały się z moich oczu. Bałam się tak cholernie. Mogłam dostrzec, że idzie koło nas jakoś z 4 innych mężczyzn. Nienawidziłam ich za to, że chcą mnie raczej teraz skrzywdzić i za to, że zrobili coś pewnie Justinowi. Znałam go tak krótko, ale bałam się o niego chyba bardziej niż o siebie. Powoli robiło mi się niedobrze od tego, że wisiałam od 5 minut do góry nogami. Czułam mocny ucisk w brzuchu, który był spowodowany stresem. Zaczęłam cicho płakać, co oni pewnie usłyszeli, bo przerwali milczenie i zaśmiali się jak jacyś psychopaci. Z moich ust wydobywał się coraz głośniejszy płacz i w głowie powtarzałam sobie tylko 'wdech i wydech, Katy.. wdech i wydech'. W takiej sytuacji jak ta nie wiedziałam co mam do cholery robić. Mam bić tego pieprzonego idiotę w plecy, żeby mnie puścił, czy mam siedzieć cicho. Mogę spokojnie przyznać, że myślałam już nawet o najgorszym. Wiedziałam, że mogą teraz mnie zabić, ale w sumie mogli zrobić już to szybciej.
-Zabierajcie ją do drugiego pomieszczenia. Kto kurwa wie, co te dwie suki wymyślą razem.- warknął któryś z nich, a ja od razu się otrząsnęłam.
Dwie? Jak to dwie? Czyli moje przypuszczenia są prawdziwe. To są Ci sami mężczyźni, co na imprezie. Ta 'druga suka' to pewnie dziewczyna, którą tam przetrzymywali. Mimo wszystko, cieszyłam się z wiadomości, że ona jeszcze żyje. Ten cały Jack kopnął w jakieś drzwi i wprowadził tam mnie. Skoczyłam na ziemię i od razu spuściłam głowę ze strachu, co teraz będzie. Przywiązał mnie do jakiejś kraty, przez co jęknęłam w głowię, bo zacisnął sznur mocno na moich nadgarstkach. Odszedł ode mnie i tak jakby nigdy nic zatrzasnął za sobą drzwi. Płakałam i czułam się bardzo skrzywdzona fizycznie i psychicznie. Nie mogłam nawet krzyczeć w prośbie o pomoc, bo miałam tą pierdoloną taśmę na ustach. Leżałam na zimnej i brudnej ziemi z nadzieją, że to tylko zły sen i zaraz się z niego obudzę, a obok będzie spać spokojnie Justin.(...)



Otworzyłam powoli oczy i ujrzałam przed sobą tych samych mężczyzn. Byliśmy w innym pomieszczeniu, było tu zdecydowanie więcej światła, więc mogłam im się przyjrzeć. Byli naprawdę dobrze zbudowani, a ich skórę pokrywało dużo tatuaży. Mieli jakoś nie więcej niż 27 lat. Taśma z mojej twarzy była już ściągnięta, a teraz byłam przywiązana do krzesła. Przyglądali mi się i czułam coraz większy strach.
-Dzień dobry, księżniczko. Dobrze się kurwa spało?- wysyczał jeden z nich.
Spojrzałam na niego i od razu spuściłam wzrok, bo czułam, że zaraz pęknę i rozpłaczę się na dobre. Mężczyzna ruszył w moją stronę i złapał mocno mój podbródek. 
-Odpowiadaj mi kurwa, mówię do Ciebie.- warknął głośno, a ja już nie pilnowałam nawet swoich łez.
-Kim jesteście i czego ode mnie chcecie?- powiedziałam cicho i czułam, że rośnie we mnie wściekłość. Kim oni do cholery byli, że mogli mną pomiatać jak gównem. 
-Powiedz mi, co widziałaś zeszłej nocy.- odparł chłodnym tonem.
-Jakiej zeszłej nocy? O co wam chodzi?- spytałam i udawałam głupią jak najlepiej potrafiłam.
-Nie udawaj i lepiej nie marnuj mojego cennego czasu, bo kurwa źle skończysz!- krzyknął mi prosto w twarz, a w jego oczach widziałam czystą nienawiść.
-Widziałam, że przywiązaliście ją do krzesła i była pobita, to tyle.- starałam się mówić opanowanych głosem, żeby nie widzieli, że kłamię. Jakbym powiedziała, że widziałam jak przykładają jej pistolet do tyłu głowy to mogłoby się to dla mnie gorzej skończyć. Reszta nastolatków z imprezy raczej tego nie widziała. Byli zajęci ratowaniem swojej własnej dupy. Ja to wdziałam i uwierzcie mi, nie chcielibyście być wtedy na moim miejscu.
-Wyjaśnij mi czemu mamy Ci uwierzyć?- spytał z cwanym uśmiechem inny facet.
-Bo mówię kurwa pierdoloną prawdę.- syknęłam i od razu pożałowałam. Dostałam mocno w twarz od mężczyzny stojącego przede mną. 
-Głupia suka, nie stawiaj się lepiej.- splunął i zlustrował mnie bezczelnie wzrokiem.
-Powiedziałam wam już, tylko tyle widziałam. Reszta ludzi z imprezy widziała dokładnie to samo co ja więc, co ja akurat tutaj robię?- spytałam.
Mężczyźni spojrzeli na siebie porozumiewawczo i wyglądało na to, że uwierzyli w to co powiedziałam.
-I tak w sumie.. po co mnie tutaj trzymacie? Marnujecie tylko swój czas, bo ja i tak na żadną policję nie pójdę.- dodałam stanowczo, chciałam, żeby mnie stąd wypuścili.
-Dlaczego nie pójdziesz na policję?- spytał spokojnym tonem.
-A po co? To nie jest moja sprawa, co ta suka wam zrobiła i ja mam swoje problemy, więc chuj mnie interesuję, co jej robiliście. Jak dla mnie ona może być nawet martwa. Chcę po prostu wrócić do imprezowania i tyle. Sama nie jestem zbyt grzeczną dziewczynką.- kłamałam i byłam sama pod wrażeniem, że idzie mi to tak dobrze. Cieszyłam się w duchu, bo ich miny zmieniały się coraz bardziej. Wyglądali tak, jakby w to uwierzyli.
-Rozwiąż ją.- powiedział jeden.
Jest. Jest. Jest. Kurwa, na szczęście!
Mężczyzna o blond włosach rozwiązywał sznury i patrzył na mnie tak jakby szukał kłamstwa. Niestety, nie ze mną te numery, byłam dobrą aktorką.
-A tak ogólnie, to jak mnie tu ściągnęliście?- spytałam naturalnie, a w duchu umierałam ze strachu, bo nie wiedziałam co z Justinem.
-Twój kochaś nam bardzo ułatwił tą sprawę.- powiedział z cwanym uśmiechem jeden facet.
-Jaki do cholery kochaś?- spytałam ze zdezorientowaną miną, poważnie nie wiedziałam o kogo chodzi.
Po kilku sekundach drzwi od tego pomieszczenia się otworzyły, a ja oniemiałam. Serce przyśpieszyło mi jeszcze bardziej. Nie jestem pewna czy przypadkiem nie uchyliłam delikatnie ust z tego szoku. Ujrzałam kogoś kogo najmniej się teraz spodziewałam. Kogoś komu do pieprzonej cholery zaufałam.
Nie wiedziałam, co robić.
-Justin?!- krzyknęłam i momentalnie poczułam łzy na swoich policzkach.


___________________________________________________________________________________

Hejka! Jak widzicie coś się dzieje i już będzie trochę ciekawiej. Dodaje ten rozdział teraz, bo zaraz mogę nie mieć laptopa, a kurczę chciałam, żeby był dłuższy, so.....
Spróbuję może zaraz pisać na telefonie 7 rozdział! Prosiłabym o zostawienie komentarza, czy czytacie, czy się podoba lub co mogę poprawić.
Kocham was! 



sobota, 19 kwietnia 2014

5. The most beautiful smile

Katy





Justin pchnął mnie na tą ścianę i ledwo powstrzymałam piśnięcie. Zakrył mnie swoimi ramionami tak, że nie było mnie w ogóle widać. Słyszałam, że ta nieznana mi osoba się zbliża, ale miałam nadzieję, że nas nie zauważy. To był szeroki korytarz i nie wiem jaki kretyn rozglądałby się po każdym boku. Moje serce biło jeszcze szybciej niż wcześniej, a nogi były jak z waty. Czułam, że z nerwów miałam już wilgotne ręce, ale teraz to był mój najmniejszy problem. Kroki było słychać coraz głośniej. Szatyn uspokajająco masował mnie po plecach, dobrze wiedział, że bałam się jak nigdy. Chciałam już mieć to wszystko za sobą. Ta osoba przyśpieszyła kroku, tak jak moje serce. Nie wiedziałam co mnie czeka. Czułam, że Justin też się stresuje i w ogóle mu się nie dziwie. Cieszyłam się, że przechodziliśmy przez to wszystko razem, był bardzo opiekuńczy. W pewnej chwili usłyszeliśmy dzwonek telefonu, który rozniósł się po korytarzu. Męski głos zaczął rozmowę.
-Dalej nic, a tam?- mówił zachrypniętym i nieprzyjemnym głosem. Osoba, z którą rozmawiał przez telefon najwidoczniej kazała mu zawrócić, bo kroki słyszałam coraz ciszej. Odczekaliśmy tak jeszcze z dwie minuty i Justin wychylił się w bok, żeby zobaczyć czy teraz jest czysty. Złapał mnie stanowczo za rękę i delikatnie przyciągnął do siebie prowadząc dalej do wyjścia.
Szłam posłusznie przy nim ze spuszczoną głową. Bałam się, że zaraz ktoś nas złapię i zostanę skrzywdzona tak jak ta dziewczyna. Chciałam jej pomóc, musiało być jakieś wyjście.
Przeszliśmy resztę korytarza w spokoju, bo nie było nic słychać. Chłopak cicho otworzył drzwi wyjściowe i puścił mnie przodem. Byłam pod wrażeniem, że nawet w takiej sytuacji zachowywał się jak dżentelmen. Kiedy wyszłam moją skórę od razu otuliło zimne powietrze. Szliśmy w milczeniu w stronę mojego samochodu. Bałam się co będzie teraz i co z Megan. Ona krzyczała za mną, a ja biegłam dalej.. no i gdzie ona jest? Zdziwiło mnie to, że Justin ominął mój samochód i prowadził mnie jeszcze dalej.
-Justin, poczekaj, gdzie my idziemy?- spytałam ze zdezorientowaną miną.
-Jesteś swoim autem, tak?
-No tak, już je minęliśmy.- odpowiedziałam i wskazałam palcem za siebie.
-Dobrze, jest ono przed wjazdem na teren tego domu, więc się nie domyślą, że to twoje. Jutro je odbiorę, okej?- mówił do mnie w sposób miły i uspokajający, cholera jak ja się cieszyłam, że mnie zabrał z tego miejsca.
-Okej.-powiedziałam cicho i spuściłam wzrok. 
Dalej szliśmy już w ciszy, a on trzymał cały czas moją rękę. Czułam się bardzo bezpiecznie. Justin przeczesał włosy i wyciągnął kluczyki ze swojej kieszeni. Delikatnie przy aucie pociągnął mnie przed siebie, żeby otworzyć mi drzwi. Wsiadłam do jego sportowego auta i od razu zapięłam pasy. Justin obszedł wóz i wsiadł już na miejsce kierowcy. Przyglądałam mu się jak odpalał silnik.
-A ty nie piłeś na imprezie?- spytałam, bo po alkoholu chciał prowadzić samochód.
On zaśmiał się tak słodko i szczerze kręcąc przy tym śmiesznie głową.
-Katy, poważnie w takiej sytuacji chcesz się martwić o to czy piłem?- spytał mnie, ignorując przy tym moje wcześniejsze pytanie.
-No dobra, może i masz rację.- powiedziałam i cicho się zaśmiałam.
-No wiesz, jak chcesz możemy iść pieszo, mamy czas.- mruknął seksownie i puścił mi oczko.
Zarumieniłam się delikatnie i od razu uderzyłam go w ramię. On dalej się śmiał i udawał, że go to tak bardzo bolało.
-Przestań się śmiać i ruszaj!- odparłam i uśmiechałam się przy tym szczerze.
Szatyn przestał się śmiać i jedynie patrzył na mnie z wesołym wyrazem twarzy, a w jego oczach pojawiło się uczucie, którego wcześniej u niego nie widziałam. No tak, oczywiście.. znam go tylko kilka godzin, ale to było coś czego ludzie nie pokazują na co dzień. To była szczerość. Tak mi się wydaję.
Odwzajemniłam uśmiech i tylko pokręciłam głową w cichym chichocie, że w takiej sytuacji sobie razem żartujemy. Chłopak jeszcze raz na mnie zerknął i pokazał swoje idealne zęby. Nie mogłam przestać się uśmiechać i po jakiejś chwili sobie o czymś przypomniałam.
-Megan! O boże!- krzyknęłam i wyciągnęłam szybko ze swoich spodni telefon.
Wybrałam numer do przyjaciółki i czekałam na sygnał.
-Megan to twoja przyjaciółka, z która wcześniej Cię widziałem?- spytał, a ja na niego spojrzałam, bo uświadomił mi teraz, że mnie pamięta. 
Przytaknęłam tylko i zaczęłam swoją rozmowę przez telefon z przyjaciółką.
-Megan, boże nic Ci nie jest? Jesteś bezpieczna?
-Matko, jak ja się martwiłam! Jestem z Zack'iem, zabrał mnie ze sobą autem. Co jest z Tobą? Gdzie jesteś?- dziewczyna mówiła głośno i słyszałam, że jest strasznie zdenerwowana.
-Jestem w domu, ktoś mnie podwiózł i lepiej będzie jak zostaniesz dzisiaj u Zack'a na noc, dobrze?- spytałam i Justin spojrzał na mnie, bo skłamałam.
-Katy, jesteś pewna?
-Tak, ktoś dzwonił po policję?
-Nie, chłopak, który tam mieszka się boi, bo w domu jest dużo alkoholu i narkotyków.
-Nie zapominaj o dziewczynie, która może już nie żyć.- powiedziałam i od razu uderzyłam się w czoło.
-Co? Co Ty mówisz?- dziewczyna podniosła swój ton.
-Megan, gadam głupoty, jestem tym wszystkim zmęczona, idę już spać. Dobranoc.
-Dobranoc, Katy.- odpowiedziała i wydaję mi się, że uwierzyła w to,
 że to tylko moje zmęczenie i gadam głupoty.
Rozłączyłam się i wsunęłam telefon do przedniej kieszeni moich spodni.
-Dlaczego ją okłamałaś?- spytał Justin i wygodnie położył swoją prawą rękę na moim kolanie.
-Zadawałaby za dużo pytań, a ja sama nie wiem czy mogę jej to powiedzieć.- odpowiedziałam i patrzyłam na niego. Tak seksownie wyglądał jak prowadził.
-Nie możesz.- powiedział.
-Dlaczego?
-Jesteś narażona na niebezpieczeństwo, oni widzieli Ciebie i wiedzą, że wiesz o tym co jej robili.- odpowiedział i zerknął na mnie tak jakby chciał zobaczyć moją reakcję.
-Zdaję sobie sprawę. Bez powodu nie szukali by mnie po całym domu.-stwierdziłam i oparłam głowę o szybkę.
-Dokładnie, więc dlatego właśnie pojedziesz do mnie.
-Do Ciebie?
-No tak. Katy, spokojnie nie zgwałcę Cię.- zaśmiał się przy tym i dalej patrzył na drogę.
-To nie jest śmieszne.-odpowiedziałam i z obrażoną miną jak mała dziewczynka i odwróciłam głowę do swojej szyby.
-Shawty, ej no.. nie obrażaj się.-wyszeptał i wiedziałam, że zaraz wybuchne śmiechem na cały samochód.
Postanowiłam, że będę dalej udawać i nie odzywałam się już do szatyna(...)

Jechaliśmy w ciszy może jakieś 15 minut. Justin zwolnił trochę i podjechał na parking przed domem. Nie znałam tej dzielnicy, ale wydawała mi się ona jak najbardziej normalna. Chłopak wysiadł i szybko podbiegł pod moje drzwi otwierając je. Podziękowałam mu i szliśmy w stronę wejścia. Wyciągnął klucze od domu i otworzył drzwi puszczając mnie przodem. Przyznam, że spodziewałam się bałaganu, ale mnie zaskoczył. Weszłam trochę dalej i rozglądnęłam się nieśmiało po mieszkaniu. Było naprawdę ładnie i przytulnie urządzone.
-Sam tutaj mieszkasz?-spytałam i uśmiechnęłam się delikatnie.
-Tak, a co podoba Ci się?-spytał i uśmiechał się do mnie łobuzersko. 
Dziwiło mnie to jak potrafił się zachowywać czasami i nie było widać, że jest skrępowany. Cholera, ja się cały czas czerwieniłam jak jakaś idiotka. Co ten chłopak ze mną robił.
-Podoba mi się, bo jest tu bardzo przytulnie.- odparłam i odwzajemniłam ten jego łobuzerski uśmiech.
W aucie myślałam trochę o tym, że to niemożliwe jaki on jest miły i opiekuńczy. Przecież miał ze sobą jakąś broń, a później jeszcze ta awantura z dziewczyną..
Justin wtedy wyśmiał ją prosto w twarz, był arogancki, a teraz? Jest miły, opiekuńczy i taki jaki chcę, żeby był chłopak. Kurdę, Katy, nie możesz o nim tak myśleć, nawet go nie znasz.
Chłopak ściągnął buty i udał się do kuchni, a ja rozwiązywałam swoje sznurówki.
-Co chcesz do picia?- spytał, mówiąc trochę głośniej, bo był dalej ode mnie.
Ściągnęłam buty i szłam w jego stronę rozglądając się po pomieszczeniu.
-Dzięki, nic nie chcę.-odpowiedziałam miło i usiadłam na przytulnej kanapie.
Była taka wygodna, że w sumie nie chciało mi się już z niej wstawać.
-Dobra, zrobię Ci coś i tak.- zaśmiał się głośno, a ja byłam pod wrażeniem skąd u niego takie poczucie humoru. Polubiłam go bardzo. Mimo, że znałam go te kilka godzin to czułam się dobrze w jego towarzystwie. Nie bałam się go pomimo tego, że byłam świadkiem tych złych sytuacji.
Oparłam się o poduszkę po boku i lekko przymknęłam oczy. Po jakiejś chwili przede mną pojawił się Justin z czymś czego się w ogóle nie spodziewałam. 
Przez to co zrobił poczułam coś czego tak dawno nie czułam, to było niesamowite.
-Jejku, Justin dziękuję.- jęknęłam i na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech małej dziewczynki.
-Tak myślałem, że tego Ci było trzeba.- odwzajemnił uśmiech i był najwidoczniej szczęśliwy, że to był trafny pomysł.
-Przypomniało mi się dzieciństwo, poważnie dziękuje. Mój tata zawsze robił mi gorącą czekoladę z piankami.- powiedziałam cicho i sama uśmiechnęłam się do siebie na tę myśl.
-Dobrze widzieć, że się uśmiechasz, Katy.-wyszeptał to spokojnie i spojrzał na mnie z tym swoim idealnym uśmiechem.
Tylko odwzajemniłam gest i wzięłam do rąk kubek siadając po turecku.
 Rozmawialiśmy trochę tak w sumie o niczym i dużo się śmialiśmy.
 Skończyłam swoją czekoladę i słodko ziewnęłam. 
-Chcesz się już położyć spać?- Justin spytał i przeczesał ręką włosy.
-Tak, jestem już trochę zmęczona.- odpowiedziałam.
-Dobrze to chodź do góry.- powiedział i podniósł się z kanapy podając mi przy tym rękę. Pociągnął mnie lekko za sobą, a ja uśmiechnęłam się do siebie za ten słodki gest. On był strasznie uroczy.
Wchodziliśmy po schodach i na ścianach po bokach były różne fotografię. Zdjęcia Justina z jego przyjaciółmi i najwidoczniej rodziną. Wyglądał na tych zdjęciach nieziemsko. Ah, czyli to nic nowego.
Weszliśmy do pokoju gdzie dominowała popiel i biel. Pokój był bardzo nowoczesny i przytulny. Na środku tego pomieszczenia był podest, a na nim stało duże łóżko z różnymi poduszkami.
 Rozglądnęłam się i westchnęłam.
-Nie podoba Ci się?- powiedział Justin  i zaśmiał się.
-Właśnie jest problem, bo bardzo mi się podoba i nie wiem czy stąd kiedyś wyjdę.- odpowiedziałam i zaśmiałam się również.
-Ja nie widzę problemu.- mruknął mi słodko do ucha i od razu poczułam jego perfumy.
To było niemożliwe. On był idealny pod każdym cholernym względem.
Rumieniłam się na prawię co każde jego słowo, to było dla mnie coś nowego.
Chłopak podszedł do szafy i wyciągnął z niej białą koszulkę i czarne spodnie dresowe.
-Proszę, kochanie. W tym będziesz spała.- powiedział i podał mi ciuchy.
-Dziękuję.- odpowiedziałam i poprawiłam swoje długie włosy.
-No chyba, że wolisz spać nago.- zaśmiał się i otworzył drzwi od łazienki.
-Justin, nie przeginaj.- również się zaśmiałam i usiadłam wygodnie na tym wielkim łóżku.
-Okej, to tam masz łazienkę, możesz się wykąpać, jakaś szczoteczka nowa chyba jest w szafce. Ja idę zrobić jakąś kolację, wiec zejdź za jakieś pół godziny, dobrze?- mówił do mnie, a ja skupiałam się na jego idealnych włosach, sylwetce i oczach. Pieprzony ideał.
-Dobra, tato. Już idę.- zaśmiałam się głośno i po tym Justin do mnie podbiegł i zaczął mnie gilgotać.
-Hahahahah, J-Justin, ahaha proszę przestań!- krzyczałam i śmiałam się w tym samym momencie.
-Nigdy nie przestanę!- śmiał się razem ze mną i widziałam, że się cieszył, bo miał przewagę.
-Hahaha, proszę, puść mnie!
-Dobra, puszczę Cię, ale pod jednym warunkiem.- powiedział śmiertelnie poważnie, co mnie jeszcze bardziej rozbawiło.
-Okej, okej mów jakim, hahahaha!-niekontrolowany napad śmiechu jeszcze bardziej się nasilił i nie mogłam złapać już powietrza. Nie pamiętam kiedy ostatnio byłam taka szczęśliwa.
-Przyznaj mi, że jestem seksowny!- uśmiechał się tak mocno, że mogłam zobaczyć chyba jego wszystkie perfekcyjne zęby.
-Tak! Jesteś seksowny! Haha, a teraz przestań!- śmiałam się już na cały dom.
On musnął delikatnie mój policzek i podniósł się z łóżka.
-Dobra, tym razem Ci odpuszczę.- mówił i uśmiech nie schodził z jego twarzy.
-Oh, dziękuje, ale jestem wdzięczna.- powiedziałam ironicznie przez uśmiech.
-Idę robić kolację, a ty idź się kąpać, księżniczko.- spojrzał na mnie ostatni raz w ten swój uroczy sposób i wyszedł.
Westchnęłam głośno i rzuciłam się jeszcze raz na łóżko. Uśmiech nie znikał z mojej twarzy, a to wszystko dzięki niemu. Wstałam i wzięłam torebkę oraz jego ciuchy ruszając w stronę łazienki. Była też ciekawie urządzona i od razu w oczy rzuciła mi się wielka wanna.
Czego chcieć więcej?
Odkręciłam wodę i wlałam jakiś czekoladowy żel do kąpieli, który mi uszykował. To był przypadek czy my po prostu lubimy to samo? Ściągnęłam swoje ciuchy i spojrzałam na siebie w lustrze. Cały czas byłam uśmiechnięta.
-Co ten chłopak z tobą robi.....- powiedziałam cicho do siebie.
W wannie już było trochę wody, więc spokojnie do niej weszłam relaksując się przy tym. Gorąca woda od razu otuliła w przyjemny sposób moje ciało i wszystkie mięśnie się rozluźniły. Piany było dużo i w powietrzu unosił się cudowny zapach czekolady, co jeszcze bardziej mi o nim przypominało. Sięgnęłam po szampon do włosów i delikatnie zaczęłam go wmasowywać w moją głowę. Śpiewałam sobie cichutko fragment piosenki, która kiedyś słyszałam w radiu: 

"Well now that I'm back around you
Nothing else really matters
Hope you feel the same"


Spłukałam woda włosy i sięgnęłam po ręcznik. Wycierając się już przed wanną sięgnęłam po ciuchy i ubrałam je na siebie. Drugim ręcznikiem wytarłam włosy i stanęłam przed lustrem dziękując Bogu, że wzięłam do terebki jakieś kosmetyki. Użyłam trochę pudru i delikatnie pomalowałam rzęsy. Przeglądnęłam się jeszcze kilka razy w lustrze i wyszłam z łazienki. Od razu poczułam jakiś ładny zapach, który wydobywał się najprawdopodobniej z kuchni. Szybko zbiegłam po schodach i ujrzałam Justina, przebranego w dresy i zwykłą czarną bokserkę. Podrzucał naleśnika na patelni z tym swoim najsłodszym uśmiechem.
-Jak kąpiel, księżniczko?- spytał i mogę się założyć, że za to 'księżniczko' zarumieniłam się, znowu.
-Bardzo dobrze, uwielbiam żel czekoladowy.- odpowiedziałam i zaśmiałam się, bo podrzucał te naleśniki jak jakiś mistrz. Mówiłam, że to ideał? On jest nawet perfekcyjny w byciu perfekcyjnym, mówię wam. A te ciało? Katy, kurwa co ty robisz. Zaśmiałam się w duchu i podeszłam bliżej.
-Coś mam Ci pomóc?- spytałam.
-Już wszystko zrobiłem, teraz możesz tylko zabrać herbatę i naleśniki do sypialni.
-Ale czekaj ty idziesz ze mną, tak?
-Katy, oczywiście, że idę z Tobą, nie myślałaś chyba, że zostawię Cię z tą górą najlepszych naleśników w mieście samą.- odpowiedział i zaśmiał się głośno.
-A ty myślisz, że ja nie jestem w stanie tego sama zjeść?- również się zaśmiałam i teraz śmialiśmy się sami z siebie.
-No nie wiem, możliwe, że jesteś, ale jakoś nie widać.-odparł i puścił mi oczko. Ugh, czy on musi mi to robić?
-Dobra, zabieram to i idę do góry, może zdążę zjeść to zanim przyjdziesz.- wystawiłam mu język i zabrałam tacę z uszykowaną perfekcyjnie kolacją. Jęknęłam w duchu, że zrobił herbatę z cytryną. On lubił serio wszystko to co ja i nawet nie musiał pytać. Wchodziłam ostrożnie po schodach, a Justin został na dole, żeby tam posprzątać. Trochę męczyły mnie wspomnienia z tej imprezy, ale starałam się żyć teraz chwilą. Usiadłam na łóżku i jedzenie położyłam na stoliku obok niego. 
-To co zjadłaś już wszystko?- wbiegł do pokoju śmiejąc się jak małe dziecko i wskoczył na łóżko obok mnie. Od razu się zaśmiałam na ten widok. 
-Jesteś szalony.- śmiałam się do niego i patrzyłam jak pociera swoje ręce patrząc na jedzenie.
-Jestem szalony, boski i skromny, pamiętaj księżniczko.
-I seksowny nie zapominaj.- dogryzłam mu i zaczęłam się jeszcze głośniej śmiać.
Justin zrobił minę smutnego pieska i podał mi talerz z naleśnikami. Wzięłam jednego z czekoladą i gdy go spróbowałam miałam ochotę krzyknąć 'Czego ty kurwa nie potrafisz robić?' ale się powstrzymałam. Justin jadł z zamkniętymi oczami, a mi się chciało coraz bardziej spać. Nuciłam sobie jakąś piosenkę, a on tylko na mnie zerknął. 
-Są pyszne, dziękuje.
-Może jakaś nagroda za taką kolację?- powiedział i uśmiechnął się łobuzersko.
Pochyliłam się do niego i musnęłam delikatnie jego policzek. Od razu poczułam jego perfumy i ciepło.
-Dziękuję, taką nagrodę chciałem.- puścił do mnie znów oczko i sięgnął znowu po naleśnika.
Jedliśmy i tylko czasami wymienialiśmy się spojrzeniami śmiejąc się. Zaczęłam pić swoją pyszną herbatę i uświadomiłam sobie jak bardzo poprawił mi nastrój. Od kiedy zerwałam z Matt'em ciężko mi było się śmiać. Chyba zapomniałam już jak to jest.
-To co chcesz iść już spać czy oglądamy jakiś film? Jest 3 w nocy.- powiedział patrząc na swój zegarek na lewej ręce.
-Możemy iść już spać, jestem zmęczona.
-Dobrze to czekaj przyniosę Ci jakąś świeżą pościel.- powiedział spokojnie i opiekuńczo.
-Okej, czekam.


Justin





Wyszedłem z pokoju i udałem się na dół. W pokoju gościnnym była jakaś świeża pościel. Zbiegłem szybko po schodach cały czas się szczerze uśmiechając. Nigdy nie spotkałem dziewczyny, która by działała na mnie w tak pozytywny sposób. Katy była inna, ona była taka prawdziwa. Mogłem być przy niej Justinem, którym jestem nadal w środku. Nie musiałem grać żadnego twardziela. Sięgnąłem po
pościel i zacząłem iść po schodach. Delikatnie kopnąłem drzwi od mojej sypialni i zobaczyłem najsłodszy widok na świecie. Katy spała jak aniołek na moim łóżku. Podszedłem cicho do niej i przykryłem ją kołdrą, bo zasnęła nie przykrywając się. Sam chciałem spać na kanapie i nie potrzebny był mi żaden koc. Patrzyłem na nią jeszcze chwilę uśmiechając się bez przerwy.
-Dobranoc, księżniczko.- szepnąłem cicho do śpiącej, Katy.
Odwróciłem się na pięcie i szedłem już w stronę drzwi, ale to mnie zatrzymało.
-Połóż się dzisiaj ze mną.- zaspana Katy mruknęła patrząc na mnie.
Bez słowa poszedłem do łóżka i położyłem się koło niej. Zaskoczyła mnie, bo wtuliła się uroczo w mój tors i mruknęła.
-Dziękuję.






___________________________________________________________________________________



No to mamy 5 rozdział kochani! Proszę dawajcie komentarze o tym, co sądzicie, rozpiszcie się trochę, bo ja w sumie piszę to godzinami i chciałabym przeczytać jakieś miłe słowa lub krytykę! To mnie zmotywuję!
Czytasz= Komentujesz
Kocham was :)


czwartek, 17 kwietnia 2014

4. Impossible

Katy



-C-Co? O mój boże. Oni mieli pistolet, byli tam. Byli na tej samej imprezie.- powiedziała Megan i widać było, że w głowie to wszystko sobie układa.
-Ja nie wiedziałam co robić..- odpowiedziałam jej z takim cholernym smutkiem w głosie.
-Katy, przykro mi, że ten wieczór się tak skończył, wiem,
 że chciałaś tylko spędzić ze mną czas..
-Ja.. Ja chciałam mu tylko podziękować. Zaimponował mi. Byłam mu wdzięczna.
-Wiem, kochanie..- mówiła dziewczyna.
-Cieszyłam się, że istnieje chłopak, który nie jest dupkiem, że są inni niż Matt.- powiedziałam szybko, bo czułam, że zaraz głos mi się załamie i pęknę. 
-Skarbie, proszę bądź silna, wiesz, że tu jestem i zawsze będę.- odpowiedziała Megan z wyczuwalną dla mnie troską.
-Tak, ale wiesz.. ja tak chciałam go poznać, on mnie zaciekawił, czułam, że muszę z nim porozmawiać.
-Dobrze Cię znam, Katy. Widziałam to w twoich oczach, nie musisz ukrywać, że Ci się spodobał.
-Megan, czy my dalej mówimy o chłopaku, który do cholery miał ze sobą broń?- wypaliłam, bo chciałam zmienić jak najszybciej temat.
-No fakt. Wiesz, że nie możemy tego tak zostawić?- Megan wypowiedziała te słowa strasznie niepewnie, co mnie zmartwiło.
-Co masz na myśli?- spytałam.
-To, że musimy to komuś powiedzieć. Tego nie można tak po prosty zignorować. 
-Megan, czy Ty siebie słyszysz?
Z naszej rozmowy wyrwał nas głośny krzyk ludzi. Automatycznie w mojej głowie pojawiło się tysiąc myśli. Byłam w takim szoku, że nie potrafiłam nawet racjonalnie myśleć. To głupie, ale ja po prostu odpięłam pas i wybiegłam. 
Zaczęłam biec w stronę wejścia do domu ,gdzie trwała impreza. Ludzie z wielką paniką wybiegali, a ja słyszałam tylko za sobą krzyk Megan. Co ja robię do cholery? Czy to jakiś pieprzony film?
Przepychałam się przez ludzi. Musiałam wiedzieć co się tam dzieje.
Szłam tak jeszcze może dwie minuty kiedy w pewnym momencie?
 Zamarłam.
Czułam jakby ziemia pod moimi nogami się zatrzęsła, serce zaczęło bić mi nienaturalnie szybko i czułam ten cholerny strach. Nie potrafiłam nawet zawrócić, uciec, krzyczeć.. nic.
Ja tam po prostu stałam i patrzyłam na to ze łzami w oczach. 
Stało tam kilka osób, które już wcześniej chyba widziałam, ale to zdecydowanie nie były osoby z naszego liceum. Talent do pakowania się w kłopoty to ja miałam i to cholerny. 
W tle słyszałam krzyki ludzi, ale w mojej głowie uderzały słowa:
  'Jak ja mogłam być taka głupia, żeby nabrać się na tą twoją pieprzoną grę' 
Nie byłam pewna, ale w mojej głowie wszystko układało się w całość. To było chore, że zaczęłam czuć się jak w jakimś kryminale. 
Bałam się.
Dziewczyna, która siedziała wcześniej Justinowi na kolanach w momencie jak on się wymieniał tą bronią..Ona..
Boże, ona była przywiązana do krzesła i miała prawie wszędzie krew. 
Ja nie mogłam nic zrobić, stałam i przyglądałam się temu jak kretynka. Moje serce waliło tak szybko, że bałam się o to czy nie wyskoczy. Ludzie biegli i uderzali o mnie, a niektórzy patrzyli na mnie tak jakby mnie ostrzegali. Myśleli, że ja tego nie widzę? Że do cholery dziewczyna została pobita, przywiązana i grupka niebezpiecznych kolesi kręci się wokół niej krzycząc? Nie słyszałam co do niej mówili, ale słyszałam Megan w oddali i głosy w mojej głowie. Patrzyłam na tą dziewczynę i w pewnym momencie zobaczyłam łzy spływające coraz szybciej po jej policzkach. Jej wzrok powędrował na mnie i patrzyła mi prosto w oczy. Widziałam to jak błagała mnie o to, żebym jej pomogła. 
Nie wiedziałam co robić.
W jednym momencie oni wszyscy odwrócili się w moim kierunku i spojrzeli na mnie. Chyba im się nie dziwie, bo jako jedna stałam jak słup i patrzyłam na to co jej robili. Reszta uciekała. Mówili coś do siebie i dalej mi się przyglądali. W końcu udało mi się coś z siebie wydusić.
-Co wy jej robicie! Zostawcie ją w spokoju!- wykrzyczałam z taką nienawiścią i strachem.
Oni tylko spojrzeli się na siebie i kilku z nich ruszyło w moim kierunku.
Zaczęłam się cofać, tak strasznie się wtedy bałam. Chciałam już być bezpieczna w domu, ale co z tą dziewczyną?
Kiedy oni przyśpieszyli, ja zaczęłam szybko biec. Przepychałam się przez ludzi i coraz mniej widziałam przez swoje łzy. Biegłam szybko i starałam się schować w tym tłumie nastolatków. Wymijałam ich, ale czułam jakby oddech tych facetów na swojej skórze. Czułam się słaba. Nie wiem nawet w jaki sposób opisać uczucie jak uciekasz, a tak naprawdę nie masz gdzie, bo oni i tak Cię znajdą.
 Widziałam co jej robią. Jestem dla nich zagrożeniem. Będą mnie ścigać.
Wszystkie myśli uderzały mnie z coraz mocniejszym dla mnie znaczeniem. Zaczęłam zdawać sobie sprawę na jakie niebezpieczeństwo jestem narażona. Oni mają broń i nie wiem do czego są zdolni. Nie mam w ogóle pojęcia kim są i co mogą mi zrobić oraz jakie będą mieć z tego korzyści. 
Uciekałam w kierunku wyjścia, ale ten dom był naprawdę pokręcony i ogromny. Biegłam w sumie za tłumem ludzi i nie obróciłam się ani razu. Pewnie to przez to, ze bałam się, że zobaczę ich za swoimi plecami. Myślałam o tej dziewczynie i o tym, że ją tam zostawiłam, ale w sumie, co innego mogłam zrobić? Nie mogłam do nich podejść i powiedzieć, żeby ją puścili, bo dla zabawy tej całej sytuacji nie ustawili. Wiedziałam, że wszystko ma ze sobą jakiś związek. W tej chwili kiedy dalej tak biegłam poczułam mocne szarpnięcie za swoje ramię w bok. Miałam wrażenie, że serce wyskoczyło mi z piersi. Dosłownie. Poleciałam w jakiś ciemny kąt z szafą i widziałam tylko buty uciekających ludzi. Ręka tej osoby była na moich ustach. Szybko wyczułam męskie perfumy.
 Mężczyzna przyciągnął mnie bliżej do siebie i przez to zwiększył uścisk na mojej buzi i talii. W duchu umierałam ze strachu, a w głowie dziękowałam bogu, że jeszcze żyje i nie strzelili mi w głowę. Właśnie, jeszcze. Strach sparaliżował całe moje ciało i nie byłam w stanie nawet się wyrywać. Czułam, że odlatuję. Czułam, że brakuje mi powietrza.
W ostatniej chwili jak już moje ciało robiło się bezwładne, ktoś poluzował swój uścisk i przyciągnął mnie do siebie, ale już bardziej w geście czułym i ochronnym. Poczułam się bezpiecznie mimo, że nie wiedziałam kim jest ta osoba i co ze mną chcę zrobić. Delikatnie odwróciłam głowę, żeby kątem oka rozpoznać tego mężczyznę. W tym momencie zabrakło mi powietrza. Obróciłam się jeszcze bardziej i co zobaczyłam?
Zobaczyłam chłopaka z karmelowymi oczami, długimi rzęsami, idealnie postawionymi włosami i z ustami, które chciało się poczuć na swoich od samego patrzenia na nie. Zobaczyłam właśnie jego. Osobę, której najmniej się spodziewałam.
-Justin?- spytałam z zachrypniętym głosem, bo sama dalej nie mogłam w to uwierzyć.
-Nic nie mów.- chłopak odpowiedział cicho i patrzył przed siebie.
Nie wiedziałam już co mam myśleć. Na początku pomógł mi uwolnić się od tego chłopaka, później wymienia się bronią, następnie kłóci się z jakąś dziewczyną, a teraz? A teraz wtula mnie w siebie i ukrywa mnie przed tymi facetami.
Co się do cholery dzieje? Czy ja kurwa mać śnię? Czy to jest normalne? Halo, oddajcie moje normalne, poukładane życie.
-Co już widziałaś?- spytał mnie, jego głos był delikatnie zachrypnięty.
-Chcesz mi powiedzieć, że ty wiesz co robią teraz tej dziewczynie i może jesteś jeszcze w to zamieszany?- spytałam go ignorując jego pytanie.
-Spytałem, co już widziałaś.- wysyczał, i zauważyłam, że jego ton głosu zmienił się i przeszedł mnie dreszcz.
-To gra? Kurwa, puść mnie.- powiedziałam groźnym tonem i wyrwałam się z jego już delikatnego uścisku. Chłopak spuścił wzrok i zatrzymał go na moim łańcuszku z imieniem.
-Katy, pytam się Ciebie, co widziałaś i czy oni widzieli tam Ciebie.
-Widzieli.- odpowiedziałam, a mój wzrok był wlepiony w ziemię. 
-Jest źle.- Justin wypowiedział te słowa i przejechał nerwowo ręką po włosach.
Widziałam, że intensywnie nad czymś myśli. Z jednej strony cieszyłam się, że był obok, bo czułam się bezpieczniej, a z drugiej strony nic o nim nie wiedziałam i bałam się. To było tak chore, że z tych wszystkich emocji ponownie łzy spłynęły po moich policzkach. Szatyn to dostrzegł i delikatnie przejechał kciukiem po mojej twarzy.
-Proszę, nie bój się mnie.- wypowiedział te słowa patrząc mi prosto w oczy.
-Nie boję się Ciebie.- odpowiedziałam szybko.
-Widzę jak niepewnie na mnie patrzysz, jak każdy mój ruch jest dla Ciebie znakiem zapytania i widzę jak myślisz o powodzie, dla którego Cię tu trzymam.
-Boje się tego co zobaczyłam, boję się o tą dziewczynę i boję się, że mnie też skrzywdzą.- mówiłam każde słowo powoli i wyraźnie, ale w moim gardle rosła niewidzialna gula. Wiedziałam, że to kwestia czasu i wybuchnę. Chłopak patrzył na mnie i na jego twarzy zauważyłam lekkie zaczerwienienie. Chciałam się go zapytać, co mu się stało, ale moją uwagę odwróciła cisza.
Nie słyszałam już pisków, kroków i muzyki. Nastąpiła cisza. Spojrzałam na Justina i na jego twarzy malowały się emocję, których nie mogłam rozczytać. Patrzyłam tak chwilę na niego i w końcu usłyszałam szloch. To złamało moje serce na małe kawałeczki. Dziewczyna płakała i słychać było, że przychodzi jej to z trudnością. Wciągnęłam głośno powietrze i ledwo co powstrzymałam jęknięcie, które tłumiłam długo. Łzy spływały mi już niekontrolowanie, a Justin tylko objął mnie mocniej w pasie. Nic mi nie mówił i nie miałam pojęcia na czym stoję. Usłyszeliśmy czyjąś rozmowę, ale nie słyszałam o czym ona była. Ten dom był duży i roznosiło się po nim po prostu echo. Te męskie głosy brzmiały coraz głośniej, więc domyśliłam się, że idą w naszą stronę. W brzuchu czułam mocny ucisk od tego stresu. Trzęsłam się trochę, ale Justin uspokajająco masował moją dłoń. Faceci byli naprawdę już blisko nas, bo mogliśmy już usłyszeć o czym rozmawiają.
-Jak zwykle coś się musiało spieprzyć.- powiedział jeden facet z głosem, który przyprawiał mnie o gęsią skórkę.
-Ta, jasne, powiedz mi coś czego nie wiem.
-Ta dziewczyna nam uciekła, ale Bieber miał się nią zająć.-odparł mężczyzna i na to Justin się trochę wzdrygnął, co mnie zdziwiło. Nie znałam tego nazwiska, ale domyślałam się, że mówili o mnie.
-Zobaczymy, jest nowy i nigdy nie wykonywał takiej roboty, ona widziała za dużo, a on jej nie załatwi.
-Kurwa, mam dosyć tego gówna, gdzie ona uciekła? Nikt jej nie widział jak wybiegała z domu.- nieznajomy ciągnął temat o mnie. Przerażało mnie to, ale cieszyłam się, że słyszę ich coraz gorzej. To znaczyło, że się oddalali. 
Wymienili jeszcze kilka zdań i przestałam ich słyszeć.
-Justin, powiesz mi o co chodzi? Chcę wracać do domu, proszę.-wyszeptałam.
-Wiem, mała. Musimy uciec stąd tak, żeby nikt nas nie zobaczył.- mówił cicho i patrzył mi się prosto w oczy. Czułam jego ciapło na swojej skórze. Czułam się bezpiecznie.
-Jestem Katy, przecież wiesz.
-Wiem, mała.- szepnął mi do ucha i byłam pewna, że się uśmiecha.
-Dobra, jak chcesz uciec?
-Po prostu będziemy iść i jak ktoś nas zauważy to mi zaufaj i nic nie mów.- szatyn mówił to spokojnie, a ja kilka razy powtórzyłam sobie to w głowie.
Podniósł się i podał mi rękę, żeby pomóc mi wstać. Cicho wyszliśmy z kryjówki i zaczęliśmy iść w stronę wyjścia. Trzymał moją rękę mocno i stanowczo. Szłam koło niego i czułam tylko jak mój oddech przyśpiesza. Nigdy nie radziłam sobie dobrze z takim stresem. Byliśmy już blisko wyjścia kiedy usłyszeliśmy czyjeś kroki i Justin szybko pchnął mnie na ścianę. 

___________________________________________________________________________________



Cześć kochani! Przepraszam, że nie było mnie tak długo, ale nie miałam dostępu do laptopa i nie mogłam napisać rozdziału. Chciałabym podziękować za miłe słowa na twitterze i chciałabym poprosić osoby, które czytają to, żeby komentować. To mnie zmotywuję. Zdaje sobie sprawę, że pewnie czyta to najwięcej 6 osób, ale to nic.
 Kocham was. Proszę, komentujcie..










środa, 9 kwietnia 2014

3. It's just a dream.




Katy


Wyobrażacie sobie swój najgorszy moment w życiu? Tak, zdecydowanie to był ten moment. Sama nie wiedziałam co mam robić, uciekać do samochodu czy wracać na domówkę? Miałam mętlik w głowie. 
Wstałam i tkwiłam cały czas w jednym miejscu. Jedna strona mnie mówiła, że mam uciekać, a druga chciała zostać i dowiedzieć się co się stanie dalej. 
Cholera.
Pieprzona ciekawość wzięła górę.
Stałam w tym samym miejscu jeszcze dłuższą chwilę, ale moją uwagę przykuły otwierające się drzwi od domu. Na dwór wyszło jakoś z dwadzieścia osób. Cieszyłam się z tego, bo byłam bezpieczniejsza. W miejscu gdzie rozegrała się ta straszna scena było zdecydowanie najciemniej. Chłopak wyszedł z tej ciemności, więc mogłam mu się trochę przyjrzeć. Szedł szybkim krokiem w moją stronę. Dopiero po chwili zorientowałam się, że to był on. To był szatyn, który mnie obronił. Jeśli myślałam wcześniej, że stałam z głupią miną.. wyobraźcie sobie mnie teraz. Uszczypnęłam się w rękę, bo dalej nie wierzyłam, że to może być prawda. Chłopak był coraz bliżej mnie, wzrok miał wlepiony w ziemię. 
Może to i dobrze.
Dosłownie metr przede mną podniósł głowę i na mnie spojrzał. Na jego twarzy malowało się coś czego nie mogłam dokładnie odczytać. Tak jakby złość z nutką bólu. To było chore, serio.
Jego oczy wpatrywały się w moje, a na całym moim ciele pojawiła się gęsia skórka. Czułam ucisk w brzuchu i uwierzcie, że walczyłam sama ze sobą. Nie chciałam, żeby rozpoznał, że zachowywałam się jakoś nienaturalnie. Nie mógł wiedzieć, że to słyszałam. Wszystko teraz tworzyło mi się w jedną całość. Odprowadziłam go wzrokiem, jednak sama czułam jego zimne spojrzenie na sobie. Z jednej strony było mi go żal, bo nie wiedziałam o jakim planie mówi ta dziewczyna. Jednak z tej drugiej strony chciałam mu wykrzyczeć w twarz jakim był dupkiem, że najprawdopodobniej ją skrzywdził. Modliłam się, żeby wrócić już do domu. Nie myliłam się wcześniej. Tą noc zapamiętam na bardzo długo.


Myślałam jeszcze kilka minut o tym wszystkim. Zrobiło mi się zimno i nie miałam zamiaru tutaj dłużej być. Zadzwoniłam kilka razy do Megan, dziewczyna w końcu odebrała.
-Posłuchaj, idę już w kierunku samochodu, będę tam na Ciebie czekać.
-Katy, poczekaj, coś się stało?- zapytała zmartwionym głosem.
-Proszę Cię, Megan. Po prostu chodź.- po tych słowach rozłączyłam się i schowałam telefon.
Szłam z rękami skrzyżowanymi na piersi. Było mi okropnie zimno i od tego stresu rozbolał mnie brzuch. Jeśli miałam nadzieję, że zapomnę o nim i o tej sytuacji.. to grubo się myliłam.
Znałam siebie i wiedziałam, że nie odpuszczę jak czegoś się nie dowiem. Taki mój charakter.
-Hm, Justin..- mruknęłam sama do siebie po cichu.
To strasznie seksowne imię. 
Zbliżałam się już do mojego auta, w duchu pisnęłam, bo pomyślałam, że tam będzie mi ciepło.
Pociągnęłam klamkę i wsiadłam, rozluźniając się przy tym. Od razu odpaliłam wóz i włączyłam ogrzewane siedzenia. Mimo, że mamy kwiecień to w Atlancie potrafi być całkiem chłodno, szczególnie w nocy. W oddali widziałam już drobną sylwetkę mojej przyjaciółki. Cieszyłam, że będziemy tej nocy spały u mnie. Możliwe, że nie będę rozmyślać o Justinie tak dużo. Oby.
Do samochodu wsiadła Megan i po jej minie mogłam wywnioskować, że jest przerażona. 
-Katy, możesz mi wyjaśnić co się do cholery stało? Dzwonisz do mnie i każesz mi iść do auta bez żadnego wyjaśnienia. Kurwa, wystraszyłam się, że coś Ci się stało.- powiedziała śmiertelnie poważnie dziewczyna, a ja delikatnie się uśmiechnęłam słysząc jak przeklina.
-Przepraszam, wiem, że nie powinnam tak robić, ale wydaje mi się, że powód był wystarczający.- odpowiedziałam jej nie pokazując żadnych emocji.
-Powiesz mi? Czy będziemy tu siedzieć do reszty imprezy?- zapytała, a ja mogłam wyczuć, że jest trochę zirytowana.
-Nie będzie już dzisiaj żadnej imprezy.- odpowiedziałam szybko.
-Ty chyba jesteś śmiesz...
-Widziałam go jak siedział ze znajomymi na kanapach w górnej części domu i wymieniał się z jakimś kolesiem pistoletem.- powiedziałam jej, a jej wyraz twarzy zmienił się automatycznie.
-K-Katy o kim ty do cholery mówisz?- mówiła już teraz przestraszona. 
-O chłopaku, który wcześniej mnie obronił przed tym obleśnym gościem.- powiedziałam to tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.

___________________________________________________________________________________


Hej :) No to mamy rozdział 3! Przepraszam wszystkich za błędy, ale jestem trochę zmęczona.
Jeśli czytasz to ff proszę zostaw jakiś komentarz, to mnie zmotywuję.
Kocham was.

tt: purpleslivka