Wytarłam powoli swoje łzy i ostatni raz jeszcze spojrzałam w lustro. W ciągu tych dwóch dni wszystko się tak zmieniło. Czułam się taka słaba, nie chciałam udawać. Patrząc dalej na swoje odbicie nie widziałam już tej samej Katy. Nie widziałam już tej uśmiechniętej dziewczyny. Ciągle myślałam o tej kobiecie z imprezy. Nie mogłam jej pomóc, nie jestem pewna nawet czy żyje. Jak mogłam być tak naiwna, przecież to oczywiste, że nie ma na świecie chłopaka, jakiego grał Justin.
Wszyscy są jak Matt. To jest popieprzone, nie chcę takiego życia.
Ściągnęłam swoje ciuchy i wrzuciłam je do prania, co z tego, że miałam je na sobie jakieś 20 minut. Weszłam do wanny i trochę się przy tym zrelaksowałam. Zawsze gorąca kąpiel dobrze na mnie działała. Niestety nie teraz. Moje łzy zmieszały się z wodą i w łazience rozniósł się mój cichy płacz. Kilka razy pociągnęłam nosem i pomyślałam co zrobić ze swoimi rzeczami. Mam u tego dupka telefon, ciuchy i co najgorsze kluczyki do samochodu. Rodzice powinni wrócić jakoś za dwa dni, a ja muszę się tak ogarnąć, żeby nic się nie domyślili. Czuję się z tym źle, że będę musiała udawać przed nimi silną, że nic się nie stało. Tak naprawdę to zawaliło się moje życie. Będę teraz jeszcze mniej ufać ludziom i będę myśleć o tej dziewczynie. O tym, że nie wiem nawet czy ona jeszcze oddycha. Jestem bezsilna i beznadziejna. Kiedyś byłam szczęśliwa, ale wszystko zaczęło się walić jak w moim życiu pojawił się Matt. Teraz to już zawaliło się całkowicie. Idiotka ze mnie, zawsze jak byłam mała marzyłam o miłości jak w bajcie. Nabrałam na swoje dłonie szampon i okrężnymi ruchami myłam swoją głowę. Włosy przeczesywałam już dzięki odżywce i na koniec użyłam czekoladowego żelu. Cholera, pieprzony Justin. Znam go tą cholerną noc, a go polubiłam. Był taki kochany. Nigdy nie pomyślałam, że spotka mnie coś takiego, on cały czas kłamał, udawał, on to wszystko sobie ustalił. Ja pierdole.
Gromadziła się we mnie coraz większa złość, którą przykrywał trochę ból i żal. Czułam się oszukana i potraktowana jak największe gówno. Na swoich policzkach miałam siniaki po łapach tych kolesi. Nie mogłam na siebie patrzeć, ja po prostu źle czułam się we własnym ciele. To okropne uczucie, to tak w sumie jakbym była brudna i nie mogła się tego brudu pozbyć. Nienawidziłam go za to, że pozwolił mnie skrzywdzić, bo zaufałam mu i pojechałam do niego. Kurwa, Katy przestań już tak o tym myśleć.
Jakoś o 15 w południe będę musiała dostać się do tego idioty po swoje rzeczy. Nie wiem czego mam się spodziewać. Boję się go. Nigdy nie czułam się tak słabo jeśli chodzi o moją psychikę. Chciałam cały czas płakać i nie widziałam w niczym sensu. To chore.
Spłukałam letnią wodą szampon oraz odżywkę i sięgnęłam po ręcznik. Stanęłam na podłodze przy czym wytarłam się szybko. Ostatni raz spojrzałam w lustro i dokładniej przypatrzyłam się siniakom. Przecież one mi nie zejdą do przyjazdu rodziców, co ja im powiem?
Wyszłam z łazienki i wyciągnęłam bieliznę. Megan to najcudowniejsza osoba jaką znam. Zawsze jest przy mnie i wiem, że mnie naprawdę kocha. Słyszałam, że tam na dole w kuchni szykowała już talerze, więc szybko wyciągnęłam czarne rurki, białą podkoszulkę i jeansową koszule. Ubrałam się i zbiegłam na dół. Na schodach już poczułam cudowny zapach kawy.
-Jak tam, słonko? Lepiej trochę?-spytała z delikatnym uśmiechem dziewczyna.
-Tak, dziękuje. Co będziemy jadły?- odsunęłam jedno krzesło od blatu i rozsiadłam się wygodnie.
Dziewczyna podała mi talerz z kanapkami, a obok położyła kawę, którą tak bardzo potrzebowałam.
-Aww, dziękuje.- mruknęłam i uśmiechnęłam się blado.
-Co masz zamiar teraz zrobić?- odparła i zabrała się za jedzenie.
-Mam u niego ciuchy, telefon i kluczyki od auta, które stoi tam gdzie była impreza.
-Ja pierdole, co teraz? Nie boisz się, że tego nie odzyskasz?- spytała i niecierpliwie czekała na moją odpowiedz, najwidoczniej sama była tym wszystkim zdenerwowana.
-Nie zabierze mi tego, widziałam jego minę na tamtym magazynie i w sumie chyba dodatkowe problemy są mu zbędne. -odpowiedziałam i wzięłam łyk napoju.
-To dzisiaj do niego pojedziemy i ja to załatwię.- powiedziała pewnie Megan.
-Nie. Ty udajesz, że nic nie wiesz i nikt nie może wiedzieć, że Ci powiedziałam, ja to muszę załatwić.- odpowiedziałam.
-Dobrze, ale Cię zawiozę. Znasz w ogóle adres?- spytała mnie poprawiając przy tym swoje włosy.
-Nie mam, daj mi swój telefon.- powiedziałam i wyciągnęłam rękę w stronę przyjaciółki. Ona od razu podała mi swojego iphona i czekała na to co zrobię dalej. Wybrałam swój numer w jej kontaktach i przyłożyłam telefon do ucha. Miałam nadzieję, że ten frajer to odbierze. Po kilku sygnałach usłyszałam męski głos. Od razu wiedziałam z kim rozmawiam.
-Halo?- spytał zdezorientowany Justin.
-Podaj mi swój adres w sms'ie, zaraz będę po swoje rzeczy.- powiedziałam i starałam się być spokojna. Nie czekałam nawet na jego odpowiedź, po prostu się rozłączyłam i oddałam Megan telefon.
-Co powiedział?- spytała z ciekawości.
-A co miał powiedzieć? Nie dałam mu nawet czasu na odpowiedź, on musi oddać mi te rzeczy.- odpowiedziałam przyjaciółce i wzięłam ostatni kęs kanapki.
-Nie wydaje mi się, że to będzie takie pros...-zaczęła mówić, ale przerwał jej sygnał przychodzącego sms'a. Od razu spojrzałyśmy na wyświetlacz. Był on wysłany z mojego telefonu.
-Mówiłam?- parsknęłam ironicznym śmiechem i uśmiechnęłam się z satysfakcją.
-Nie wierzę, że to będzie takie proste.- parsknęła również.
-Zobaczymy. Idę się malować, dzięki za śniadanie.- pocałowałam Megan słodko w policzek i ruszyłam w stronę schodów. Usłyszałam jej tylko urocze mruknięcie.
W pokoju znalazłam swoją jakąś kosmetyczkę, w której miałam podstawowe kosmetyki. Fluid, korektor, puder i tusz do rzęs. Ruszyłam do łazienki i nałożyłam od razu po kremie małą ilość podkładu. Następnie na swoje niedoskonałości dałam trochę korektoru i rzęsy pomalowałam pogrubiającym tuszem. Siniaki były dalej bardzo widoczne na mojej twarzy.
-Meeegan, masz jakiś błyszczyk?!- krzyknęłam głośno, żeby dziewczyna mnie usłyszała z dołu. Po kilku sekundach usłyszałam, że ktoś idzie po schodach.
-Proszę.- podała mi błyszczyk i się uśmiechnęła zadziornie.
-Dzięki, mam suszyć włosy czy iść w kucyku?- spytałam.
-Przeczesz je tylko, same Ci zaraz wyschną, bo jest ciepło.- odpowiedziała i ruszyła w kierunku wyjścia.
Zrobiłam tak jak powiedziała i zostawiłam swoje długie włosy rozpuszczone. Usta pomalowałam truskawkowym błyszczykiem, który dał lekki połysk. Przeglądnęłam się ostatni raz i zeszłam na dół. Westchnęłam głośno na samą myśl, że muszę się z nim spotkać.
Z szafy przy drzwiach wyjściowych wyciągnęłam bordowe conversy.
-Nienawidzę ubierać tych butów, ugh.-warknęłam na co dziewczyna od razu zachichotała.
-Powtarzasz to za każdym razem jak je ubierasz.- parsknęła.
-Bo tak jest.- również się zaśmiałam i szłyśmy już chodnikiem w stronę jej samochodu.
Wsiadłam, zapięłam pasy i nerwowo przejechałam ręką po włosach.
-Denerwujesz się, co?- spytała i spojrzała na mnie z takim przyjaznym wyrazem twarzy. Cholera była przy mnie nawet w najgorszych dla mnie chwilach. Nie wiem czym sobie zasłużyłam na taką przyjaciółkę.
-Nie wiem jak on się zachowa.-odpowiedziałam i spuściłam głowę w dół.
-Zawsze mogę tam pójść z Tobą, pamiętaj.-odparła i kierowała się za adresem wprowadzonym w nawigację.
-Megan, mówiłam Ci już, że nie będę Cię w to mieszać, okej?- spojrzałam przez okno.
-Okej, ale wiesz, że się po prostu martwię? Stanę gdzieś w pobliżu tak, żeby mnie nie widział.-skręciła i trochę przyśpieszyła. Wiedziałam, że dosłownie za kilka minut go zobaczę, że będę się bała. Nie wiem sama na czym stoję, nie wiem kim ten chłopak jest, ale wiem jedno. Justin, z którym się śmiałam i jadłam naleśniki to nie jest Justin, który stał z tymi facetami. To na pewno.(...)
Po kilku minutach dojechałyśmy na miejsce i Megan zaparkowała z 30 metrów od jego domu. Poznawałam już ten teren i wiedziałam gdzie mam iść.
-Dasz sobie radę?-spytała tym swoim opiekuńczym głosem.
-Tak, nie martw się. Zaraz wracam.-odparłam i wysiadłam z samochodu.
Szłam pewna tego, co robię. Wiedziałam, że to tylko zajmie nam chwilę, ale i tak się bałam. Wyglądałam dobrze i to dodawało mi pewności siebie. Czym bliżej byłam jego domu tym bardziej nogi się pode mną uginały. Serce biło mi szybko i oddech stał się nierówny. Głęboko westchnęłam i zbliżyłam się do drzwi. Przeczesałam włosy po czym zapukałam i spuściłam nerwowo głowę w dół. Słyszałam czyjeś kroki, więc wiedziałam, że Justin zbliża się już do drzwi. Miałam wrażenie, że moja warga zaraz się wykrwawi od tego przegryzania. Stanęłam udając obojętną i pewną siebie. Włosy miałam zarzucone na jedną stronę, a cały ciężar ciała oparłam na prawej nodze. Szczerze nie wiedziałam w ogóle czego mam się spodziewać. Zamek się przekręcił i drzwi otworzyły się powoli i tak jakoś niepewnie. Chłopak ukazał się w nich i wyglądał całkiem inaczej niż w tym magazynie, zdecydowanie.
-Wejdź.-wychrypiał.
-Nie będę wchodzić. Daj mi moje rzeczy i to tyle.-powiedziałam stanowczo i rozejrzałam się na boki.
-Poczekaj.-powiedział i poszedł w głąb domu.
Serce dalej biło mi w nienaturalnym rytmie, tak strasznie chciałam, żeby powiedział, że to wszystko to żart. Że on naprawdę jest taki szczery i zabawny. Niestety, to tylko marzenia w mojej głowie, tego nigdy nie będzie.
Chłopak po kilku minutach wrócił i podał mi wszystkie rzeczy. Telefon był cały, kluczyki były, ciuchy i torebka tak samo. Na szczęście.
Obróciłam się nie pięcie i bez słowa poszłam w kierunku bramki. Zatrzymało mnie to, że Justin złapał mnie za rękę.
-Poczekaj, proszę.-szepnął spokojnie.
-Nie jesteś wart tego, żebym czekała.-warknęłam i wyrwałam swoją rękę kierując się dalej w stronę bramki. Całe szczęście dał mi już spokój. To było dziwne uczucie stać przed nim. Czułam się tak źle z tym wszystkim, tłumaczyłam sobie, że on jest zły i nic nie warty. Ale w głowie dalej miałam to, że rozśmieszał mnie tak jak nikt inny nie potrafił.
Katy, nie znasz go i on jest jakimś pieprzonym bandytą czy chuj wie kim, daruj sobie. Wypuściłam głośno powietrze i szłam w kierunku, Megan.
Szybko wsiadłam i zapięłam pas.
-I jak było?- spytała zaciekawiona i zdenerwowana.
-A jak mogło być?-spytałam wrednym tonem.
-Masz rację, głupie pytanie.-odpowiedziała i zawróciła.
Teraz chciałam już być tylko w domu i w swoim łóżku. Cieszyłam się, że Megan ze mną zostanie, ale z drugiej strony chciałam być sama. To wszystko było dla mnie dziwne.
Wiedziałam jedno. Musiałam zapomnieć.
___________________________________________________________________________________
Cześć!
Z góry chcę podziękować za wszystkie miłe słowa na twitterze i za taką motywacje,
jesteście strasznie kochani :)
Mamy krótki rozdział, a na blogu jest już jakieś 1,200 wyświetleń!
Dziękuje, dziękuje, dziękuje!
kocham was











