poniedziałek, 21 kwietnia 2014

6. Where are you?

Katy




Obudziłam się, bo czułam, że jest mi okropnie zimno i jestem cała obolała. Powoli otwierałam oczy i jedyne co zobaczyłam to światło wydobywające się najprawdopodobniej zza drzwi. Uświadomiłam sobie, że nie jestem już w łóżku Justina, tylko leżę na ziemi przywiązana rękami do czegoś. Podniosłam się gwałtownie z ziemi i rozglądnęłam się po ciemnym pokoju. Byłam przerażona, nie wiedziałam, co się w ogóle dzieje. Dreszcze przeszły mnie na myśl o zeszłej nocy, to wszystko do mnie wróciło z podwójną siłą.
-Justin?- szepnęłam cicho i poczułam łzy zbierające się w kącikach moich oczu.
-Justin, gdzie jesteś, co się dzieje?- szepnęłam ponownie, ale niestety na marne.
Biłam się ze swoimi myślami. Czułam, że całkowicie odleciałam w ciemne strony mojej głowy. Zaczęłam się zastanawiać gdzie mogę być i czy Justinowi nic nie jest. Co jeśli Ci ludzie, co mnie tu trzymają włamali się do domu, bo wiedzieli, że on mnie ukrywa u siebie? Wyrzuty sumienia wzięły nade mną całkowitą górę i zapłakałam cicho. Mogłam uciec sama, mogłam nalegać, żeby zawiózł mnie do mojego domu... Naraziłam go na niebezpieczeństwo, co jeśli oni go skrzywdzili? W końcu mnie zabrał do siebie, a oni mnie szukali. Byłam dla nich zagrożeniem, bo widziałam co robili tej dziewczynie. Powoli miałam trudność z oddychaniem, więc postanowiłam się uspokoić i wzięłam kilka głębokich wdechów. Na moim ciele musiało być kilka zadrapań, bo prawie wszystko mnie szczypało. Głowa mi pulsowała z bólu, a do tego jeszcze intensywnie o wszystkim zaczęłam myśleć. Próbowałam przypomnieć sobie dokładnie wszystkie zdarzenia z wczoraj. Pamiętałam dobrze, że zjedliśmy razem kolację i poprosiłam, żeby się obok mnie położył. Dalej już nic nie pamiętam. Ta cholerna pustka, to okropne. Strach sparaliżował całe moje ciało, ponieważ usłyszałam kroki. Automatycznie usiadłam i cicho syknęłam przez sznury na swoich nadgarstkach. Drzwi powoli zaczęły się otwierać, a ja od razu zmrużyłam oczy przez mocne światło. Przede mną ukazały się sylwetki mężczyzn dobrze zbudowanych. W głowie układałam sobie już najmroczniejsze scenariusze. Serce biło mi tak szybko i głośno, że pewnie oni je słyszeli.
-Jack, zabieraj ją.- wychrypiał stanowczo mężczyzna.
Jakiś koleś szybko i gwałtownie do mnie podszedł. Złapał mnie za włosy i pociągnął w tył przyklejając mi przy tym taśmę na usta. Jęknęłam z bólu i kilka słonych łez spłynęło po moich policzkach. Facet przeciął sznur jakimś nożem i posłał mi taki ironiczny uśmieszek, który przyprawił mnie o dreszcz. Pociągnął mnie za nadgarstek w górę, a ja ledwo ustałam na nogach. Położył swoje obleśne ręce na mnie i przerzucił mnie przez swoje ramię. Obrócił się w stronę drzwi i ruszył za mężczyznami. Szliśmy tak przez korytarz najprawdopodobniej jakiegoś magazynu. Łzy niekontrolowanie uwalniały się z moich oczu. Bałam się tak cholernie. Mogłam dostrzec, że idzie koło nas jakoś z 4 innych mężczyzn. Nienawidziłam ich za to, że chcą mnie raczej teraz skrzywdzić i za to, że zrobili coś pewnie Justinowi. Znałam go tak krótko, ale bałam się o niego chyba bardziej niż o siebie. Powoli robiło mi się niedobrze od tego, że wisiałam od 5 minut do góry nogami. Czułam mocny ucisk w brzuchu, który był spowodowany stresem. Zaczęłam cicho płakać, co oni pewnie usłyszeli, bo przerwali milczenie i zaśmiali się jak jacyś psychopaci. Z moich ust wydobywał się coraz głośniejszy płacz i w głowie powtarzałam sobie tylko 'wdech i wydech, Katy.. wdech i wydech'. W takiej sytuacji jak ta nie wiedziałam co mam do cholery robić. Mam bić tego pieprzonego idiotę w plecy, żeby mnie puścił, czy mam siedzieć cicho. Mogę spokojnie przyznać, że myślałam już nawet o najgorszym. Wiedziałam, że mogą teraz mnie zabić, ale w sumie mogli zrobić już to szybciej.
-Zabierajcie ją do drugiego pomieszczenia. Kto kurwa wie, co te dwie suki wymyślą razem.- warknął któryś z nich, a ja od razu się otrząsnęłam.
Dwie? Jak to dwie? Czyli moje przypuszczenia są prawdziwe. To są Ci sami mężczyźni, co na imprezie. Ta 'druga suka' to pewnie dziewczyna, którą tam przetrzymywali. Mimo wszystko, cieszyłam się z wiadomości, że ona jeszcze żyje. Ten cały Jack kopnął w jakieś drzwi i wprowadził tam mnie. Skoczyłam na ziemię i od razu spuściłam głowę ze strachu, co teraz będzie. Przywiązał mnie do jakiejś kraty, przez co jęknęłam w głowię, bo zacisnął sznur mocno na moich nadgarstkach. Odszedł ode mnie i tak jakby nigdy nic zatrzasnął za sobą drzwi. Płakałam i czułam się bardzo skrzywdzona fizycznie i psychicznie. Nie mogłam nawet krzyczeć w prośbie o pomoc, bo miałam tą pierdoloną taśmę na ustach. Leżałam na zimnej i brudnej ziemi z nadzieją, że to tylko zły sen i zaraz się z niego obudzę, a obok będzie spać spokojnie Justin.(...)



Otworzyłam powoli oczy i ujrzałam przed sobą tych samych mężczyzn. Byliśmy w innym pomieszczeniu, było tu zdecydowanie więcej światła, więc mogłam im się przyjrzeć. Byli naprawdę dobrze zbudowani, a ich skórę pokrywało dużo tatuaży. Mieli jakoś nie więcej niż 27 lat. Taśma z mojej twarzy była już ściągnięta, a teraz byłam przywiązana do krzesła. Przyglądali mi się i czułam coraz większy strach.
-Dzień dobry, księżniczko. Dobrze się kurwa spało?- wysyczał jeden z nich.
Spojrzałam na niego i od razu spuściłam wzrok, bo czułam, że zaraz pęknę i rozpłaczę się na dobre. Mężczyzna ruszył w moją stronę i złapał mocno mój podbródek. 
-Odpowiadaj mi kurwa, mówię do Ciebie.- warknął głośno, a ja już nie pilnowałam nawet swoich łez.
-Kim jesteście i czego ode mnie chcecie?- powiedziałam cicho i czułam, że rośnie we mnie wściekłość. Kim oni do cholery byli, że mogli mną pomiatać jak gównem. 
-Powiedz mi, co widziałaś zeszłej nocy.- odparł chłodnym tonem.
-Jakiej zeszłej nocy? O co wam chodzi?- spytałam i udawałam głupią jak najlepiej potrafiłam.
-Nie udawaj i lepiej nie marnuj mojego cennego czasu, bo kurwa źle skończysz!- krzyknął mi prosto w twarz, a w jego oczach widziałam czystą nienawiść.
-Widziałam, że przywiązaliście ją do krzesła i była pobita, to tyle.- starałam się mówić opanowanych głosem, żeby nie widzieli, że kłamię. Jakbym powiedziała, że widziałam jak przykładają jej pistolet do tyłu głowy to mogłoby się to dla mnie gorzej skończyć. Reszta nastolatków z imprezy raczej tego nie widziała. Byli zajęci ratowaniem swojej własnej dupy. Ja to wdziałam i uwierzcie mi, nie chcielibyście być wtedy na moim miejscu.
-Wyjaśnij mi czemu mamy Ci uwierzyć?- spytał z cwanym uśmiechem inny facet.
-Bo mówię kurwa pierdoloną prawdę.- syknęłam i od razu pożałowałam. Dostałam mocno w twarz od mężczyzny stojącego przede mną. 
-Głupia suka, nie stawiaj się lepiej.- splunął i zlustrował mnie bezczelnie wzrokiem.
-Powiedziałam wam już, tylko tyle widziałam. Reszta ludzi z imprezy widziała dokładnie to samo co ja więc, co ja akurat tutaj robię?- spytałam.
Mężczyźni spojrzeli na siebie porozumiewawczo i wyglądało na to, że uwierzyli w to co powiedziałam.
-I tak w sumie.. po co mnie tutaj trzymacie? Marnujecie tylko swój czas, bo ja i tak na żadną policję nie pójdę.- dodałam stanowczo, chciałam, żeby mnie stąd wypuścili.
-Dlaczego nie pójdziesz na policję?- spytał spokojnym tonem.
-A po co? To nie jest moja sprawa, co ta suka wam zrobiła i ja mam swoje problemy, więc chuj mnie interesuję, co jej robiliście. Jak dla mnie ona może być nawet martwa. Chcę po prostu wrócić do imprezowania i tyle. Sama nie jestem zbyt grzeczną dziewczynką.- kłamałam i byłam sama pod wrażeniem, że idzie mi to tak dobrze. Cieszyłam się w duchu, bo ich miny zmieniały się coraz bardziej. Wyglądali tak, jakby w to uwierzyli.
-Rozwiąż ją.- powiedział jeden.
Jest. Jest. Jest. Kurwa, na szczęście!
Mężczyzna o blond włosach rozwiązywał sznury i patrzył na mnie tak jakby szukał kłamstwa. Niestety, nie ze mną te numery, byłam dobrą aktorką.
-A tak ogólnie, to jak mnie tu ściągnęliście?- spytałam naturalnie, a w duchu umierałam ze strachu, bo nie wiedziałam co z Justinem.
-Twój kochaś nam bardzo ułatwił tą sprawę.- powiedział z cwanym uśmiechem jeden facet.
-Jaki do cholery kochaś?- spytałam ze zdezorientowaną miną, poważnie nie wiedziałam o kogo chodzi.
Po kilku sekundach drzwi od tego pomieszczenia się otworzyły, a ja oniemiałam. Serce przyśpieszyło mi jeszcze bardziej. Nie jestem pewna czy przypadkiem nie uchyliłam delikatnie ust z tego szoku. Ujrzałam kogoś kogo najmniej się teraz spodziewałam. Kogoś komu do pieprzonej cholery zaufałam.
Nie wiedziałam, co robić.
-Justin?!- krzyknęłam i momentalnie poczułam łzy na swoich policzkach.


___________________________________________________________________________________

Hejka! Jak widzicie coś się dzieje i już będzie trochę ciekawiej. Dodaje ten rozdział teraz, bo zaraz mogę nie mieć laptopa, a kurczę chciałam, żeby był dłuższy, so.....
Spróbuję może zaraz pisać na telefonie 7 rozdział! Prosiłabym o zostawienie komentarza, czy czytacie, czy się podoba lub co mogę poprawić.
Kocham was! 



2 komentarze: