środa, 23 kwietnia 2014

7. Soon.

Katy




Patrzyłam mu prosto w oczy i po moich policzkach spływały coraz szybciej słone łzy. Oddychałam nierówno i serce biło mi w nienaturalnym rytmie. Byłam wściekła, smutna, zawiedziona, ale przy tych wszystkich emocjach jakby szczęśliwa? Szczęśliwa, że widzę, że on jest cały i zdrowy? To było chore, mimo, że on mnie tutaj przywiózł i naraził na to wszystko, ja dalej się cieszyłam, że nic mu nie jest. Spuściłam głowę i spojrzałam na swoje vansy, po których spływa moja łza. Wzięłam głęboki wdech i podniosłam głowę do góry. Widziałam, że chłopak na mnie patrzył, ale zdecydowałam, że będę grała silną.
-Mogę już stąd wyjść? Myślę, że wszystko sobie wyjaśniliśmy.- powiedziałam i spokojnie wstałam.
-To już ja zdecyduję czy stąd wyjdziesz.- uśmiechał się obleśnie jeden brunet.
Spojrzałam na niego i od razu później na Justina. Chłopak patrzył w ziemię z zaciśniętą mocno szczęką. 
-Tak? No dobrze, więc co robimy?- spytałam grając przy tym dalej niegrzeczną dziewczynkę, która jest w cholerę pewna siebie.
-Kurwa, Mike nie mam ochoty jej tu trzymać, wkurwia mnie.- powiedział jakiś facet, ignorując to, że jestem w tym samym pomieszczeniu.
-To z nią coś zrób, ja nie mam zamiaru uciekać przed psami.
-Powiedziałam już, że nie pójdę na żadną policję, bo mnie to nie obchodzi i na tej imprezie było za dużo narkotyków.- wtrąciłam się.
W tym momencie ten facet zrobił mi coś, co jeszcze bardziej mnie osłabiło, nie chciałam już dłużej grać. Rozpłakałam się na dobre przez jego mocne uderzenie w twarz. Schowałam buzie szybko w dłoniach i zakryłam ją włosami. Płakałam i miałam coraz mniej cierpliwości. Po prostu nie wytrzymałam. Nie dałam rady trzymać w sobie, że Justin mnie nie zawiódł. Podniosłam spokojnie głowę i zauważyłam, że mężczyzna się ode mnie odsunął. Zrobiłam kilka kroków w tył i spojrzałam z pogardą i żalem na Justina.
-Zadowolony jesteś? Gratuluję, pewnie nie jedną nabierasz na takie kolację.-powiedziałam i patrzyłam mu prosto w oczy. Rękę z obolałego policzka schowałam do kieszeni i w tym momencie chłopakowi aż zbladła twarz. Zdałam sobie sprawę, że pewnie mam siniaka i wcale się nie dziwie. Ten facet uderzył mnie z taką siłą, że dziwiłam się sama sobie, że ustałam na nogach.
-Co? Teraz kurwa nic nie powiesz?- warknęłam, już coraz bardziej zirytowana milczeniem chłopaka.
-Katy, to nie jest tak, ja n...-odpowiedział Justin, ale przerwał mu ten cały Mike.
-Aww, jak słodko, a teraz zabieraj ją, bo już nie mogę patrzeć na tą żałosną szopkę.- odparł i wskazał na mnie. Nie miałam pojęcia, o co im kurwa chodziło, przecież wcześniej mnie rozwiązali i już miało być dobrze. To wszystko jest popieprzone. Ten sam blondyn znów przerzucił mnie przez swoje ramię, a ja jęknęłam cicho z bólu. Po kilku krokach chłopak się zatrzymał. Ruszyłam głową w drugą stronę, żeby zobaczyć co się dzieje. Przed nami stał Justin z założonymi rękami.
-Powiedziała wam, że nic nikomu nie powie, więc dajmy jej pieprzony spokój.- odezwał się Jus.
-A ty kurwa co? Nie będziesz ustalał, co robimy.- warknął blondyn.
-Kurwa, a czego chcesz? Nie wolisz jej teraz puścić, żeby już stąd spierdalała? Ja mam jej dosyć i kurwa nie chcę jej na magazynie.-powiedział groźnym tonem głosy, którego nie znałam i poczułam nieprzyjemny dreszcz.
-Chłopaki, Bieber dobrze mówi, potem kurwa będą jeszcze większe kłopoty.-wtrącił się jeden z ciemnymi włosami.
Gdzieś już słyszałam to nazwisko, ale nie mogłam sobie przypomnieć w ogóle gdzie.
-Dobra, nie będę się bawić w to gówno.-groźnie warknął chłopak, który mnie trzymał i zrzucił mnie na ziemie. Ledwo, co utrzymałam się na nogach, bo dosłownie wszystko mnie bolało. Justin złapał mnie za biodra, żeby mnie podtrzymać.
-Spierdalaj.- powiedziałam wrednym tonem głosu i zrzuciłam jego ręce.
-Jak ta mała się rzuca.-zaśmiał się blondyn.-Z wielką chęcią bym spędził z Tobą noc w moim łóżku, mała.- obleśnie mruknął mi do ucha. Wszyscy się zaczęli śmiać i przybijać mu pięteczki. Tylko Justina pięści i szczęka się zacisnęły. W głowie ciągle miałam jego słowa, że ma mnie dość.
-Spadam stąd.- powiedziałam i wyminęłam Justina otwierając drzwi.
-Pamiętaj, żeby milczeć, bo pożałujesz, suko.-krzyknął jeden z nich za mną.
-Nie bój się o to.-odgryzłam mu się i pokierowałam szybkim krokiem wzdłuż korytarza.
Szłam bardzo szybko szukając jakiegoś wyjścia. Płakałam cicho, bo naprawdę już nie miałam siły udawać przed samą sobą, że dam radę. Przyśpieszyłam trochę i w końcu znalazłam duże drzwi z napisem 'wyjście'. Popchnęłam je mocno i od razu ciepłe powietrze otuliło moją skórę. Zaczęłam szukać telefonu, ale uświadomiłam sobie, że pewnie został on u Justina tak jak moje inne rzeczy. Byłam w jego dresach i na dodatek nie wiedziałam gdzie jestem.
-Cholera..-powiedziałam cicho pod nosem. Zaczęłam się rozglądać za jakąś restauracją, żebym mogła skorzystać z telefonu. Przeszłam kawałek drogi i w końcu znalazłam macdonald'a. Kiedy chciałam już wejść uświadomiłam sobie, że nie mam nawet pieniędzy na tą jedną rozmowę. Nerwowo przejechałam ręką po włosach. Czułam się źle w tych ciuchach, bo wiedziałam, że były jego. Poszłam za restaurację i zobaczyłam tam jakiegoś młodego chłopaka. Palił fajkę i wyglądał na pracownika, więc podeszłam, bo pewnie miał przerwę. Chłopak zauważył, że idę w jego stronę i uśmiechnął się nieśmiało. Zlustrował mnie wzrokiem, pewnie nie codziennie się widuje dziewczynę w męskich ciuchach. 
-Cześć, mam pytanie. Czy mogłabym skorzystać z twojego telefonu?- spytałam i uśmiechnęłam się przy tym.
-Hej, pewnie, że tak.- chłopak odwzajemnił uśmiech i wyciągnął telefon z kieszeni.-Proszę.-dodał.
Wzięłam telefon i wpisałam numer do Megan. Cały czas zerkałam nerwowo na chłopaka. Przyglądał mi się uważnie i wyglądał na trochę zdziwionego. Czekałam teraz na sygnał.
-Megan? Posłuchaj, tutaj Katy. Masz teraz czas i mogłabyś po mnie gdzieś podjechać?- spytałam przyjaciółki przez telefon.
-Katy? Cześć, od kogo dzwonisz? Tak mogę przyjechać, podaj adres w sms'ie.-odpowiedziała.
-Dobra, już wysyłam i potem Ci wszystko wyjaśnię.-szybko powiedziałam i się rozłączyłam.
Podałam chłopakowi telefon i dopiero teraz zauważyłam, że jest bardzo przystojny.
-Możesz wysłać na ten numer dokładny adres?-spytałam grzecznie.
-Pewnie, już wysyłam.-odpowiedział i puścił mi oczko, co mnie rozśmieszyło.
Schował telefon i staliśmy tak chwilę w ciszy.
-Impreza?-spytał i zaśmiał się.
-Można tak powiedzieć.-odwzajemniłam gest i spuściłam wzrok na swoje buty.
-Justin.-uśmiechnął się i podał mi rękę. Przeżyje wszystko, ale dlaczego Justin? Ugh.
-Katy.-uścisnęłam jego dłoń.
-Posłuchaj, Katy..wiem, że może nie mogę pytać, ale co to za siniaki na twarzy?-nieśmiało na mnie spojrzał i bardziej przyjrzał się mojej twarzy.
-To nic takiego, wiesz bardzo przepraszam, ale nie chcę o tym rozmawiać.-odparłam i rozglądnęłam się za autem przyjaciółki, bo robiło się niezręcznie. 
-Przepraszam, masz rację.-powiedział i naszą rozmowę przerwał jego telefon. Dzięki Ci Boże!
Wyciągnął iPhone'a i podał mi go.
-To chyba do Ciebie- uśmiechnął się blado, najwidoczniej skrępowany naszą rozmową.
Wzięłam telefon i przeciągnęłam palcem po zielonej słuchawce.
-Gdzie jesteś?- spytałam.
-Stoję już pod macdonald'em. A ty gdzie jesteś?
-Już idę.
Rozłączyłam się i oddałam chłopakowi telefon po czym podeszłam i delikatnie go przytuliłam, co szybko odwzajemnił.
-Dziękuje, Justin, że dałeś mi zadzwonić i w ogóle.-uśmiechnęłam się i zrobiłam kilka kroków do tyłu.
-Nie ma sprawy, mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś zobaczymy, Katy.
-Na pewno.-powiedziałam i obróciłam się na pięcie idąc w stronę wejścia do restauracji. Szłam dosłownie chwilę i już z daleka rozpoznałam srebrne audi, Megan.
Wsiadając do samochodu spuściłam głowę w dół, bo bałam się reakcji swojej najlepszej przyjaciółki na te siniaki.
-Cześć, Katy!- powiedziała energicznie dziewczyna i odpaliła silnik.
-Cześć, jak tam?-odpowiedziałam dalej z głową trochę w dół. Nie miałam w ogóle siły, żeby z kimś o tym rozmawiać, byłam wykończona psychicznie. Jedyne co chciałam to iść do swojego łóżka.
-Co tam ro....Kurwa mać, Katy! Co Ci się stało? Kogo to ciuchy?- krzyknęła po tym jak na mnie spojrzała i ledwo zatrzymała pojazd na przejściu dla pieszych.
-To nic takiego, proszę zawieź mnie do domu..-odparłam ze smutkiem.
-Katy, wiesz, że tego tak nie zostawię, mów mi proszę, co się stało.
-Megan, dobrze, ale teraz dojedźmy spokojnie do mojego domu i potem wszystko Ci opowiem.-powiedziałam i zmęczona oparłam głowę o szybę. Myślałam o wszystkim, bałam się tego, co będzie dalej. Musiałam odzyskać swoje rzeczy od Justina. Do cholery moje auto jest tam pod tym domem, a kluczyki są u niego. Zajebiście.(...)



-Katy, wytłumacz mi to wszystko.-zaczęła dziewczyna i usiadła wygodnie na moim łóżku.
-Pamiętasz tego chłopaka, co zabrał ode mnie tego kolesia na imprezie?- spytałam i ściągnęłam z siebie ciuchy Justina. Nie wstydziłam się Megan, jesteśmy przyjaciółkami od dawna.
-No tak i co z nim?- jej wyraz twarzy zmieniał się coraz bardziej. Widziałam po niej, że jest strasznie zdenerwowana.
-Wtedy pobiegłam zobaczyć, co się dzieje na tej imprezie. Zatrzymałam się i zobaczyłam mężczyzn, którzy zdecydowanie nie są w naszym wieku. Oni dziewczynę i przywiązali do krzesła, ale to chyba już wiesz.
-No tak, mów dalej.-zmieniła pozę i obserwowała mnie uważnie.
-Ci mężczyźni mnie zobaczyli, ruszyli w moim kierunku, więc zaczęłam uciekać. Za ramię pociągnął mnie ten chłopak, Justin. Schował mnie przed nimi i potem uciekliśmy do niego do domu. Oni mnie szukali, bo myśleli, że widziałam coś więcej. Zasnęłam u Justina i obudziłam się w magazynie, przywiązana do czegoś.-skończyłam i spojrzałam na dziewczynę, żeby zobaczyć czy jeszcze nadąża.
-Boże, żartujesz? Katy i co dalej?!- krzyknęła z przerażoną miną jak nigdy.
-Zabrali mnie do innego pomieszczenia, zasnęłam i obudziłam się już na krześle dalej związana. Stali przede mną i przyglądali się mi. Powiedziałam im, że prawie nic nie widziałam, ale kilka razy mnie uderzyli. Kiedy już mnie rozwiązali i chcieli puścić, bo przekonałam ich, że nie pójdę na policję..to wszedł Justin.- powiedziałam i ubrana w inne ciuchy usiadłam obok niej.
-Katy, ja nic nie rozumiem, zabrał Cie do siebie, żeby potem im Cię oddać? To jest ten sam chłopak, co miał ze sobą wcześniej broń?-spytała i patrzyła na mnie z takim przerażeniem.
-Tak to ten sam chłopak, ale co ja miałam zrobić? Myślałam, że mnie chcę uratować.-odparłam i pojedyncza łza spłynęła po moim policzku. Dziewczyna od razu zareagowała i przytuliła mnie mocno. Pocierała uspokajająco moje plecy i mówiła, że będzie dobrze. Tego mi było właśnie trzeba.
-Spokojnie, pójdziemy na policję i złapiemy tych drani.-powiedziała i przytuliła mnie jeszcze mocniej.
-Megan, nie rozumiesz, że ja muszę zapomnieć? Nie możemy pójść na policję, nie możesz nikomu tego powiedzieć.- popatrzyłam na nią i po jej minię mogłam wywnioskować, że nie jest zadowolona z mojej decyzji.
-Rozumiem, weź sobie gorącą kąpiel, a ja zostanę dzisiaj z Tobą na noc.-podniosła się na łóżku i szła w stronę drzwi.
-Dobra, ale czekaj, gdzie teraz idziesz?- spytałam ze zdezorientowaną miną.
-Idę zrobić Ci coś do jedzenia, głuptasie. Przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć- odpowiedziała i szczerze się do mnie uśmiechnęła.
-Dziękuje.- odwzajemniłam gest i ruszyłam w stronę łazienki. Nie wiem po co się ubierałam jak i tak wezmę teraz kąpiel, ale okej. Spojrzałam na zegarek i była jakoś 12:30. Odkręciłam wodę i spojrzałam kilka razy w lustro. Łzy spływały mi szybko po obolałych policzkach.
-Wiedziałam, że nie istnieje chłopak, który będzie dobry, wiedziałam..-szepnęłam sama do siebie i weszłam do gorącej wody rozluźniając się przy tym.

___________________________________________________________________________________


Wiem, wiem, że jest nudny, ale następne postaram się, żeby były ciekawsze. 
Jeśli czytasz to proszę skomentuj albo napisz do mnie na tt: purpleslivka
to mnie zmotywuje :)





3 komentarze: